ΠΑΝΤΑ, το ίδιο νόμισμα φέρει δύο όψεις και καλό θα είναι να κοιτάζουμε και τις δύο πριν εκφράσουμε την οποιαδήποτε άποψη για την καλαισθησία ή για τη χρησιμότητά του.

ΣΤΟ χώρο της επιχειρηματικότητας ισχύει ο ίδιος κανόνας με το «νόμισμα» να έχει δύο όψεις: Από τη μια όψη τον μικρομεσαίο επιχειρηματία (που έχει πάντα άδικο) και από την άλλη όψη τον ελεγκτικό μηχανισμό (που έχει πάντα δίκιο).

ΕΙΝΑΙ κανόνας απαράβατος, οποιαδήποτε ενέργεια του ελεγκτικού μηχανισμού να περιβάλλεται με εξαιρετική φροντίδα από το Κράτος (επίθετο κραταιός, δηλαδή ισχυρός, ανίκητος), ενώ οποιαδήποτε ενέργεια (αντίδραση) από τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, όταν θεωρεί ότι αδικείται ή ότι ο ελεγκτικός μηχανισμός ξεπερνάει ακόμη και τα όρια της λογικής) να είναι καταδικασμένη από χέρι, μιας και το «χέρι» αυτό είναι εκ των πραγμάτων κραταιό.

ΚΑΝΑΜΕ αυτή τη μικρή εισαγωγή πριν περάσουμε στο «δια ταύτα» που είναι η επέλαση του ελεγκτικού μηχανισμού μία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ερμούπολη και η κλήση σε «απολογία» των επιχειρηματιών εκείνων, οι οποίοι βρέθηκαν να χρησιμοποιούν υπαλλήλους, ενώ (λόγω της Κυριακής) δεν θα έπρεπε να εργάζονται ή αν εργαζόταν θα έπρεπε αυτό να είχε δηλωθεί εμπρόθεσμα.

ΣΗΚΩΘΗΚΕ η τρίχα των ανθρώπων (όχι του ελεγκτικού μηχανισμού, των άλλων), γιατί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ούτε γιατί διενεργήθηκε αυτός ο έλεγχος ούτε γιατί κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις «εντός δέκα εργασίμων ημερών», όταν ήταν της πάσι γνωστό σε πανελλήνιο επίπεδο ότι η Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα θεωρείται (εθιμοτυπικά) εργάσιμη για τον ιδιωτικό τομέα και αντισταθμίζεται με την επομένη του νέου έτους η οποία (πάλι εθιμοτυπικά), ενώ θεωρείται εργάσιμη εν τούτοις ο ιδιωτικός τομέας (και το υπαλληλικό προσωπικό) δεν εργάζεται, χωρίς να απαιτείται καμία προηγούμενη ειδοποίηση για τούτο.

ΝΑ υπενθυμίζουμε επιπροσθέτως ότι, σύμφωνα με την παρ. 1 άρθρου 16 ν. 4177/2013, «…τα καταστήματα μπορούν να ανοίξουν προαιρετικά την πρώτη Κυριακή κατά την έναρξη της χρονικής περιόδου των εκπτώσεων, δηλαδή την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2019…», αν λέει κάτι και αυτό.

ΚΑΙ όμως, ο άτεγκτος ελεγκτικός μηχανισμός έκανε το χρέος του. Πήρε σβάρνα τις επιχειρήσεις και αλίμονο σε όποιον δεν δικαιολογούσε επαρκώς την «παρανομία» στην οποία είχε υποπέσει. Η δαμόκλειος σπάθη του προστίμου θα έπεφτε βαριά και ας πήγαινε με όποιο νομικό μέσον ήθελε να δικαιωθεί.

ΑΠΟΡΕΙ κανείς πώς ορισμένες Υπηρεσίες και ειδικότερα ορισμένοι υπάλληλοι ενεργούν ερμηνεύοντας το γράμμα του νόμου, χωρίς να αφήνουν το παραμικρό περιθώριο ανάσας για τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, ο οποίος νιώθει εντελώς ανυπεράσπιστος αφού για να αξιώσει το δίκιο του θα πρέπει να εμπλακεί σε ατέρμονα δικαστικό αγώνα με αμφίβολα αποτελέσματα.

ΦΥΣΙΚΑ στην περίπτωση αυτή η μεν ελεγκτική Υπηρεσία και ο ευσυνείδητος υπάλληλος έχουν «πλάτη» τη νομική τους Υπηρεσία, χωρίς να δώσει κανείς μια δεκάρα για την όποια νομική εμπλοκή, ενώ ο μικρομεσαίος θα πρέπει να υποστεί μια γενναία οικονομική επιβάρυνση, ακόμη κι αν στο τέλος δικαιωθεί.

ΑΥΤΟΣ ο «υπερβάλλων ζήλος» υπαλλήλων, ο οποίος λειτουργεί σε σημείο μάλιστα να οδηγεί μια μικρή επιχείρηση ακόμα και στο «λουκέτο», ουδόλως απασχολεί το Κράτος. Αντίθετα μάλιστα, τον επαινεί. Έτσι, η κάθε ελεγκτική Υπηρεσία «κάνει τη δουλειά της» με τον αέρα της απόλυτης εξουσίας, τσακίζοντας κόκαλα και ιδιαίτερα εκείνα της μικρομεσαίας επιχείρησης η οποία, κατ’ ευφημισμό και μόνο, θεωρείται «η ραχοκοκαλιά της εθνικής μας οικονομίας».

ΟΠΩΣ μας έκανε γνωστό ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Σύρου, η τελευταία χρονική περίοδος ήταν, εισπρακτικά για τα καταστήματα, από τις χειρότερες των τελευταίων ετών, αλλά και αυτό φυσικά λίγο απασχολεί τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, δεδομένου άλλωστε ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος τους.

ΟΜΩΣ, η αποτίμηση της κατάστασης από τον πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Σύρου έρχεται σαν επιστέγασμα όσων μας είπε μικρομεσαίος επιχειρηματίας, ο οποίος υπέπεσε στο βαρύ παράπτωμα της απασχόλησης υπαλλήλου της καθιερωμένης ως εργασίμου Κυριακής πριν τα Χριστούγεννα. «Ειδικά την Κυριακή εκείνη δεν πάτησε στο μαγαζί ούτε ένας πελάτης να ψωνίσει μια καρφίτσα. Καταλαβαίνετε πώς ένιωσα όταν κλήθηκα να απολογηθώ γιατί απασχολούσα υπάλληλο μια Κυριακή που όλοι γνωρίζουμε ότι αντισταθμίζεται με την επομένη ημέρα του νέου έτους».

ΠΩΣ ένιωσε; Τι σημασία έχει; Το Κράτος ποτέ δεν απολογείται, ακόμα και όταν κλέβει (με τη μορφή περικοπών) συντάξεις και επικουρικά όλων όσοι μια ζωή μόχθησαν για να καταβάλουν τα ποσά που τους απαιτούσαν, και θα νιώσει τα αισθήματα που ένιωσαν κάποιοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, θεωρώντας υπερβολικό τον έλεγχο που τους ασκήθηκε;

Ε, ας μη φτάνουμε και σε όρια παραλογισμού τώρα!