ΥΠΑΡΧΟΥΝ εκεί στο κήπο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, στο ισόγειο του Πνευματικού κέντρου.

ΈΒΡΕΧΕ εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ που σταμάτησα «μουσκεμένη» να πάρω μια ανάσα στο υπόστεγο.

ΤΙΠΟΤΑ δε διακρινόταν καλά.

ΣΑΝ μια άσπρη κουρτίνα να είχε τραβηχτεί πάνω από την πλατεία Μιαούλη και κάλυπτε τα πάντα: Δέντρα, αυτοκίνητα, πλάκες.

ΣΤΟ ημίφως, στην απόλυτη ερημιά, το νερό κυλούσε πάνω στις προτομές τους, λες και ήθελε να  ξεπλύνει την αδιαφορία.

ΜΟΝΟ σημάδι ζωής ο ήχος της βροχής που μεγιστοποιούσε την αίσθηση της παγωνιάς.

 ΌΠΩΣ έβλεπα τις χοντρές σταγόνες να πέφτουν με ορμή στα μαρμάρινα πρόσωπά τους,  σκεπτόμουν τί υπήρξαν για την πνευματική ζωή τού τόπου μας και πόσο εμείς το εκτιμάμε αυτό.

ΚΑΠΟΙΟΙ, κάποτε, πού να τους θυμόμαστε, τους έστησαν προτομές δείχνοντας στους επισκέπτες ότι και η Ερμούπολη γέννησε σπουδαίες προσωπικότητες..

ΚΙ ύστερα τι;

Ο Τιμολέων Αμπελάς μάς διδάσκει να μην ασχολούμαστε με μικρότητες.

Η Ρίτα Μπούμη-Παπά μάς θυμίζει ότι η δύναμη βρίσκεται μόνον μέσα μας.

Ο Γεώργιος Σουρής με το σατυρικό του γέλιο, υπάρχει για να τρομάξει τις μετριότητες που μας κατακλύζουν.

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης μάς παροτρύνει να μην φοβόμαστε να πούμε αλήθειες.

Ο Κωστής Μπαστιάς με τη βαλίτσα του γεμάτη πληροφορίες και φιλολογικούς περιπάτους.

Ο Δημήτριος Βικέλας με την σεμνότητά του μας θυμίζει ότι υπάρχουν αξίες πολυτιμότερες από την επιτυχία.

Η ζωή και το έργο τους, μάς κατοικούν και τους κατοικούμε.

ΌΛΗ η Ερμούπολη είναι γεμάτη μνήμες και τα αγάλματα φέρουν τα σημάδια αυτής της συγκατοίκησης.

Η διαδρομή μας, η σκέψη μας θα ήταν αδύνατο να μην έχουν διαποτιστεί από όλα αυτά.

ΌΠΩΣ λέει ο Σεφέρης «έβγαιναν απ’ το όνειρο, καθώς έμπαινα στο όνειρο. Έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα’ ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει».

ΑΝΑΤΡΕΧΟΝΤΑΣ στη βιογραφία τους βλέπουμε ότι η ύπαρξή τους αντανακλάται στην πολύτιμη ιστορία του ίδιου του τόπου μας.

ΤΟ ταξίδι χωρίς σύνορα, η αναγνώριση. Η μοίρα του ανθρώπου. Η αιώνια επιστροφή στην γενέτειρα.

ΝΑΙ!  Είμαστε υποχρεωμένοι να συνυπάρχουμε.

ΕΚΕΙΝΟΙ με το έργο τους και εμείς με τη μνημόνευση.

ΣΤΗΝ ιστορία δεν υπάρχουν υπονοούμενα.

ΟΙ διακεκριμένοι μπαίνουν απαραίτητα στο κάδρο. Χωρίς αποσιωπήσεις. Χωρίς ελλειπτικό λόγο.

ΌΛΟΙ αυτοί υπάρχουν εκεί. Τους προσπερνάμε χωρίς μερικές φορές να μάθουμε ποιοι είναι; Γιατί ξεχώρισαν;

ΑΠΛΑ είναι μέρος της ζήσης μας.

ΔΕΔΟΜΕΝΑ «πρόσωπα» που θεωρούμε ότι με φυσικότητα εντάχτηκαν στο περιβάλλον και στο χρόνο, ως ενότητα.

ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ένα ζωντανό κύτταρο της μικρής μας κοινωνίας.

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟ και γοητευτικό.

ΘΑΡΡΕΙΣ πως με τα χρόνια έχουν γίνει οικογένειά μας.

 ΕΙΝΑΙ βέβαιο ότι αν περνούσαμε από την πλατεία και δεν τους βλέπαμε, θα μας έλειπαν.

ΌΜΩΣ, ποιος ξέρει την προφητεία της Ρίτας Μπούμη – Παππά όταν στο ποίημά της  «H μοίρα μας» έλεγε: «Πόσοι μας αγνοούν, Θεέ μου/ Από τα μακρινά τʼ αστέρια σου/ Μέχρι τον ένοικο του πλαϊνού σπιτιού…»

ΑΥΤΗ που χαρακτηρίστηκε ως  ραψωδός της Αντίστασης γιατί χωρίς κραυγές και τυμπανοκρουσίες, μα με άφατη τρυφερότητα μίλησε γι’ αυτούς που αγωνίστηκαν και ήταν σα να άγγιζε τα Άγια των Αγίων.

ΜΠΟΡΕΙ ο Τιμολέων Αμπελάς να μη γεννήθηκε στη Σύρο αλλά άφησε στον τόπο μας βαθύ στίγμα όντας γέννημα της θεατρικής μας παράδοσης. 

ΈΓΡΑΨΕ  την πεντάπρακτη τραγωδία: «Μάρτυρες του Αρκαδίου» βασιζόμενος σε αυτόπτες μάρτυρες και πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στη Σύρο.

ΤΟ έργο πρωτοπαίχτηκε το 1867 προς τιμήν της βασίλισσας Όλγας, από το θίασο Αλεξιάδη.

«ΕΙΣ ΝΟΜΟΣ απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων» έλεγε ο Εμμανουήλ Ροΐδης που έγραψε  την «Πάπισσα Ιωάννα».

ΈΡΓΟ, το οποίο μοιάζει με ιστορική μελέτη και σατιρίζει τον κλήρο της Καθολικής Εκκλησίας, την περίοδο του μεσαίωνα.

ΤΟ βιβλίο αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο, αλλά τον καταξίωσε  για τις αλήθειες του διεθνώς.

«ΣΤΗΝ Ελλάδα άπαντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσιν τους έχοντες πτερά» έλεγε ο συγγραφέας τής «Ψυχολογίας Συριανού συζύγου», που, ακάθεκτος, εξέδωσε το περιοδικό, «Ασμοδαίος», μέσα από το οποίο καυτηρίαζε τη κομματική συναλλαγή της εποχής του. (!)

ΣΤΟΝ Κωστή Μπαστιά  οφείλουμε το συγκλονιστικό οδοιπορικό του ελληνικού θέατρου, της πνευματικής και πολιτικής ζωής της Ελλάδας στις μεγάλες εκείνες εποχές.

 ΕΠΟΧΕΣ που με την πένα του, μας έφερε σε επαφή με μορφές, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, Άγγελος Τερζάκης, Μαρίκα Κοτοπούλη, Μαρία Κάλλας, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Κώστας Βάρναλης κ.ά., ανακαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της ζωής τους.

ΠΕΡΥΣΙ συμπληρώθηκαν 110 χρόνια από το θάνατο του Δημητρίου Βικέλα.

ΤΟΥ εκπροσώπου της ανανέωσης της πνευματικής ζωής και της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας στα τέλη του 19ου αιώνα.

ΕΚΕΙΝΟΥ, που εξέφρασε την ευγένεια της ανερχόμενης αστικής τάξης και την ανάγκη επικοινωνίας και συνεργασίας των λαών.

ΟΙ συμμαθητές του τον έλεγαν «φιλόσοφο». Για να τον κοροϊδέψουν έγραψαν τη λέξη αυτή σ’ ένα χαρτί και το καρφίτσωσαν στην πλάτη του περικυκλώνοντας τον με γέλια.

ΚΑΙ δεν τους διέψευσε!

Η  τολμηρή πρωτοβουλία του  για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων έχει μείνει στην ιστορία και ο ίδιος εξελέγη το 1894 πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ, μαζί με τον Γεώργιο Βιζυηνό, ο εισηγητής του ηθογραφικού διηγήματος στην Ελλάδα γράφοντας τόν «Λουκή Λάρα»

 ΌΤΑΝ πέθανε (1908) η εφημερίδα ΣΚΡΙΠ έγραψε: «Η ωραία του ψυχή θα παραμείνει εις τα βιβλία, όπως τα πατημένα ρόδα, των οποίων -κατά την γνωστήν ωραίαν του ιδέαν- το άρωμα μένει και αφού τα άνθη αποθάνουν».

ΣΤΗ γενέτειρά του, στη «Σύρο του Πολιτισμού» (!) δεν κούνησε φύλλο.

ΟΥΤΕ κουβέντα για αυτόν τον ευεργέτη που ίδρυσε τον Οίκο Τυφλών, τη Σεβαστοπούλειο Σχολή, τον Σύλλογο προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Αυτόν που έκανε την Ερμούπολη παγκοσμίως γνωστή.

Ο αγαπημένος μου Γεώργιος Σουρής είναι γνωστό ότι  δεν απέβλεπε στην υστεροφημία.

Η εβδομαδιαία εφημερίδα του «Ο Ρωμηός» άφησε εποχή.

ΟΙ απολαυστικοί του στίχοι, που έθιγαν κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, ήταν είδηση.

ΚΑΙ τούτο το Καρναβάλι θα δούμε πάνω στο αποκριάτικο άρμα τον Γιώργο Μιχαλάκη να τον ενσαρκώνει απόλυτα με τους στίχους να πέφτουν ως πέλεκυς στα κεφάλια των πολιτικών!

«ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΤΕ και αυτή τη σάρκα μας ακόμα /.. και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα…».

ΣΤΙΣ 2 Φεβρουαρίου έκλεισαν 100 χρόνια από το θάνατό του (1919-2019).

ΕΜΕΙΣ, πρωτοπόροι και εδώ όπως και στα «190 χρόνια Ερμούπολης», η εφημερίδα μας Ο ΛΟΓΟΣ, το Λύκειον Ελληνίδων Σύρου και ο Θεατρικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Ο Σουρής» θα διοργανώσουμε εκδηλώσεις στη μνήμη του.

ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΗ κάθε συνεργασία.

ΔΕΝ περιμένουμε από τη σημερινή δημοτική αρχή.

ΈΧΕΙ αποδείξει  ότι ακολουθεί την αισθητική κυριαρχία της δικτατορίας του «φαίνεσθαι».

ΘΕΩΡΩ ότι θα ήταν ίσως αναγκαίο να επιχειρήσουμε μια επαναδιατύπωση του τι εννοούμε «πολιτισμό».

ΕΚΕΙ όπου η ατάλαντη μετριότητα προσμένει μια πρόσκαιρη αναγνώριση, θα αποδειχθεί ότι το γνήσιο παίρνει δύναμη από την πίστη, ότι θα έλθει η ώρα του, για αυτό μπορεί να εγκαρτερεί και να επιμένει με αξιοπρέπεια.

ΌΛΕΣ αυτές οι εμπνευσμένες μορφές μετατράπηκαν σε σύμβολα στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων.

ΕΙΝΑΙ αύρα από την αύρα μας.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ από τον πολιτισμό μας.

ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ τις, μου θύμισαν τη δύναμη της σκόνης του χρόνου.

ΜΙΑΣ ιστορίας χωρίς σύνορα, ενός απολογισμού του περασμένου αιώνα που κινείται στο πιο αέναο ταξίδι όπου η άγνοια, μετατρέπει αυτές τις  προσωπικότητες σε σκιές που  μεγαλώνουν στον τοίχο της αμνημοσύνης.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ αναταράξεις, συγκίνηση, δράση, ήχους.

ΠΟΙΟΣ θυμάται να αφιερώσει στη Ρίτα Μπούμη- Παππά μια ζωντανή φωνή με εκλεκτές λέξεις για να πάψει να παραπονείται: 

«ΠΟΣΟΙ θαρρούν πως είμαστε φαντάσματα, βρυκόλακες/ Όταν μπροστά στη ρέμβη τους περνούμε ως ίσκιοι/ Πόσοι δεν μας υποψιάζονται καθόλου…»

ΟΙ προτομές των ξεχωριστών συριανών είναι μνήμες.

 ΕΙΝΑΙ παράθυρο ανοιχτό για να δημιουργούνται  εικόνες με τα όριά τους, τα χρώματά τους, το ύφος τους αλλά κυρίως με την ακτινοβολία τους.

ΕΚΛΕΚΤΟΣ επίσημος του 2019 για εμάς, ο Αριστοφανικός Γεώργιος Σουρής.

ΌΤΑΝ η ιστορία ως νωπογραφία  της μνήμης έρχεται στο λογείο, η αναγκαιότητα για απόδοση τιμής γίνεται άγια υποχρέωση.