ΌΠΩΣ η Κλωθώ που έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα της ζωής τού κάθε ανθρώπου, έτσι κι εκείνες κλώθουν από τις αρχές του 20ου αιώνα τον ιστό της παράδοσης.

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ να μυήσουν στην αγάπη για αυτήν όλο και περισσότερους ανθρώπους προκειμένου  να μοιραστούν και να απολαύσουν μαζί, μουσικοχορευτικές συγκινήσεις καλύπτοντας κάθε ελληνικό γεωγραφικό φάσμα μέσω της πιστής αναβίωσης συνηθειών της κοινωνικής ζωής που διαμορφώθηκαν στους αιώνες.

Η προσφορά του Λυκείου Ελληνίδων  στην πατρίδα μας είναι αυταπόδεικτη.

ΠΑΡΑΔΟΣΗ και θεμέλιο δεν είναι μόνον η ιστορία μας, η γλώσσα και τα έθιμά μας, είναι όλα όσα μας κληρονόμησαν οι προπάτορές μας .

ΠΑΡΑΔΟΣΗ, δεν είναι στάση, είναι πορεία, είναι η συνέχεια.

ΤΟ Λύκειο Ελληνίδων από τον 20ο αιώνα δίνει συνεχή αγώνα όχι μόνο για την πολιτιστική ταυτότητα του τόπου αλλά και για την πνευματική.

ΜΕ το σπαθί του καταξιώνει την Ελληνίδα όπου γης .

ΜΕ τον εθελοντισμό, το μεράκι και την αγάπη των γυναικών μέσα στο πέρασμα των χρόνων παλεύει πολλές φορές με δυνάμεις ασθενείς  να διατηρήσει και να μεταφέρει τις διαχρονικές αξίες, τα ήθη και τα έθιμα, τους παραδοσιακούς χορούς και παραδοσιακά όργανα, τις ανεκτίμητες φορεσιές, το τραγούδι.

ΕΙΝΑΙ ποιητικό- αν ισχύει ότι ο χορός είναι σιωπηλή ποίηση που μέσα από τη γλώσσα του, χωρίς όρια, ενώνει όλους τους ανθρώπους- ότι το κάθε  Λύκειο Ελληνίδων ξεχωριστά στα κατά τόπους παραρτήματά του, ενώνει  τις χωρίς αντάλλαγμα άπειρες ώρες δουλειάς  των εθελοντριών του, κάθε δυο χρόνια σε ένα σώμα και μία ψυχή μέσω των συνεδρίων του.

ΈΝΑΣ ακάματος αγώνας γεμάτος ζωντάνια και δράση για να παραλάβουν οι νεότερες γενιές ό,τι ελληνικό ιερό και όσιο .

ΤΟ 2015 το Πανελλήνιο Συνέδριο Λυκείου των Ελληνίδων στη Σύρο άφησε εποχή.

ΑΝΕΒΑΣΕ τόσο ψηλά τον πήχη,  που προκάλεσε μεγάλες ευθύνες στα μέλη των δ.σ που θα αναλάμβαναν στη συνέχεια στο τόπο τους ένα τέτοιο εγχείρημα.

Η πανέμορφη, αρχοντική νεοκλασική φυσιογνωμία της Ερμούπολης με το θέατρο Απόλλων ως σημείο αναφοράς διεξαγωγής του συνεδρίου, δημιούργησε βάρος ευθύνης.

ΤΗ σκυτάλη το 2017 παρέλαβε το Λύκειον των  Ελληνίδων Ξάνθης  και την παράδωσε στο Βόλο όπου διεξάχθηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη το 19ο Πανελλήνιο Συνέδριο για να ανανεώσει  με τη σειρά του το ραντεβού για το 2021 στην  Καλαμάτα.

ΕΚΕΙ το ομώνυμο Λύκειο  θα αναλάβει τη διοργάνωση του 20ου Συνεδρίου.

ΠΑΝΩ  από 350 γυναίκες  της Ελλάδας και της διασποράς επί τέσσερις ημέρες, αγκάλιασε το Λύκειο  Ελληνίδων Βόλου το οποίο οσονούπω κλείνει 100 χρόνια ζωής.

Η λαϊκή παράδοση του Ν. Μαγνησίας με τραγούδια, ενδυματολογικό τοπικό στίγμα, θεατροποιημένα κείμενα του λαογράφου, ιστορικού ερευνητή και συγγραφέα Γιώργου Θωμά από το βιβλίο του «Ευτράπελα ιστορήματα του Πηλίου» , χορευτικές ομάδες όχι μόνο του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου αλλά και από τη Σκύρο και από το Τρίκερι (του οποίου οι χορευτές φορούσαν φορεσιές από προσωπικές συλλογές), ασφυκτιούσαν στο μικρό -για τέτοια μεγάλη θεματολογία χρονικό περιθώριο- καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη και παράλληλες εκδηλώσεις με σεμινάρια, εργαστήρια και εκθέσεις.

ΑΞΙΟΛΟΓΗ ήταν η επιστημονική θεματολογία του συνεδρίου με τίτλο «Ελληνική φορεσιά και σύγχρονη μόδα: διάλογοι, ταυτίσεις και αντιπαραθέσεις».

ΤΟ ένδυμα από μόνο του πρωταγωνιστεί δυναμικά στη ζωή μας και τραβά το ενδιαφέρον. Πόσο μάλλον αν καλείται μια γυναίκα να παρακολουθήσει το παραδοσιακό ένδυμα και τη διαδικασία ζύμωσης του μοντέρνου και μεταμοντέρνου ενδυματολογικού πολιτισμού που έχει εμπνεύσει  την ελληνική  και διεθνή μόδα.

ΕΙΝΑΙ δεδομένη  η αγάπη του Λυκείου στην παραδοσιακή φορεσιά .

ΆΛΛΩΣΤΕ κρύβει θησαυρούς στις ιματιοθήκες του.

ΈΧΕΙ λοιπόν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς από κοντά και πως διαχειρίζονται οι ειδικοί  το άγγιγμα της εξέλιξής της στην σύγχρονη πραγματικότητα  δίνοντας διάσταση στις καινοτόμες πρακτικές, στις  καλλιτεχνικές δημιουργίες και κατ’ επέκταση στην κοινωνία, στην επιχειρηματικότητα και φυσικά στην οικονομία.

ΜΙΑ πλειάδα αξιόλογων ανθρώπων (λαογράφων, αρχιτεκτόνων ιστορικών τέχνης) από Πανεπιστημιακές Σχολές, ερευνητών εγνωσμένου κύρους μεγάλων ιδρυμάτων (Ακαδημία Αθηνών, Μουσείο Μπενάκη, Σχολές Μόδας), δημοσιογράφων για θέματα Μόδας, επιχειρηματιών καθώς και διάσημων σχεδιαστών μόδας και σκηνογράφων, εισηγήθηκαν για το ένδυμα.

ΤΗΝ παράσταση «έκλεψε» ο γνωστός σκηνογράφος, ζωγράφος και ενδυματολόγος Γιάννης Μετζικώφ, κάνοντας αναφορά στην παράδοσή μας που απασφαλίζει «στην όψη των ενδυμάτων, στις έννοιες του μοναδικού, του προσωπικού, του πολύτιμου και του συναισθηματικού. Μπορεί άραγε να προσπεράσουμε κάτι που μας φέρνει αντιμέτωπους με τόση συγκίνηση;».

ΜΕ καταπληκτική αμεσότητα και επικοινωνία μάγεψε το ακροατήριο  αναφερόμενος με γλαφυρό τρόπο και στη δημιουργία της  φουστανέλας. Θέμα το οποίο ανέπτυξε και στη Βουλή των Ελλήνων.

ΟΙ σύνεδροι εμπέδωσαν ότι αν αγαπήσεις την παράδοση και τη δεις με φρέσκια ματιά χωρίς  να  την αλλοιώσεις, και αν πιστέψεις  στη  δυναμική  της, δεν είναι δύσκολο  να την αναγεννήσεις.

ΜΕΣΩ των αργαλειών δημιουργούνται μοναδικά κομμάτια υψηλής ποιότητας   και  ανώτερης  αισθητικής που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από το εξωτερικό αφού  μάλιστα και τα εξάγουν.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΝ ότι το  χειροποίητο,  κατακτά  σιγά  σιγά  την  αγορά έναντι του βιομηχανοποιημένου. Του φτηνού οικονομικά και αισθητικά.

Η τάση πλέον θέλει τον κόσμο  να δείχνει ενδιαφέρον για το ποιος και  που έφτιαξε το ρούχο που φοράει.

ΥΠΑΡΧΕΙ μια στροφή προς την ποιότητα και όχι την ποσότητα.

ΌΠΩΣ επίσης και μια προτίμηση για τα ελληνικά προϊόντα.

ΦΑΝΗΚΕ έντονα μέσα από προβολές και επιδείξεις ρούχων ότι την ισχυρή ταυτότητα που διαθέτουμε ως χώρα  μπορούμε με την εξέλιξη να την καταξιώσουμε μέσα από τη μόδα προσδιορίζοντας εκ νέου την τέχνη της υφαντικής και  δημιουργώντας εύχρηστα προϊόντα με μοντέρνα αισθητική, εκλεκτή ποιότητα και πολιτισμική αξία.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ δηλαδή εξ ολοκλήρου ελληνική, με δικά μας εργατικά και στιλιστικά χέρια, ελληνικά υλικά και προϊόντα γιατί εν τέλει, δεν θα το κάνει κανείς για μας,  αν δεν το κάνουμε εμείς .

 ΤΑ συνέδρια λοιπόν του Λυκείου των Ελληνίδων ακολουθώντας την Πλατωνική θεωρία-  σύμφωνα με την οποία η παιδεία είναι  η κινητήριος δύναμη που καλύπτει την ανάπτυξη του ανθρώπου έτσι ώστε όχι μόνο απλά να ζει  αλλά και να εκπαιδεύεται μέσα από την ταυτότητά του – κρατούν ως πολύτιμο φυλακτό την παράδοση.

ΕΚΕΙ που η πλούσια σε αξίες καθημερινότητα των προγόνων μας,  μας άφησε έννοιες και συναισθήματα αυθεντικά, δρώμενα αληθινά και παραμυθένια, αποκυήματα φαντασίας και προϊόντα μυθοπλασίας, όλα βουτηγμένα στην κολυμπήθρα  του λαμπρού αρχαιοελληνικού στοιχείου.

ΕΝΟΣ στοιχείου, το οποίο με το διάβα του χρόνου προσαρμόστηκε και αφομοιώθηκε με χριστιανική επικάλυψη στις ζωές απλών, απλοϊκών  αλλά και  σοφών ανθρώπων.

ΌΛΑ αυτά είναι ταγμένες οι γυναίκες του Λυκείου να υπηρετήσουν με υπευθυνότητα, αγάπη, εθελοντισμό και μεράκι.

ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ με ζήλο και αφοσίωση για  μια υψηλή και τόσο απλή ιδέα.

ΝΑ δίνουν το χέρι στον ίδιο κύκλο και με χορούς κυκλωτικούς να μοιράζονται μαζί τα ίδια βήματα.

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ τι σημαίνει προσωπική προσφορά, στοχεύουν να συνεχίζουν να προστατεύουν  τις συνταξιδιώτισσες και συνταξιδιώτες κάθε ηλικίας στην κιβωτό της αυθεντικής γνώσης και της γνησιότητας του παραδοσιακού θησαυρού  από τις φουρτούνες  του μεγάλου χορευτικού ταξιδιού.

ΣΥΜΠΟΡΕΥΤΕΣ κάθε ηλικίας, μικρά και μεγάλα αλλά και πολύ μεγάλα παιδιά, με κέφι και ενθουσιασμό όλοι μαζί, βιώνουν τη μυσταγωγία εθίμων μέσω της εκμάθησης παραδοσιακών χορών, ζωγραφικής, και τόσων άλλων δραστηριοτήτων με τη συμβολή έμπειρων δασκάλων για να χτίσουν όμορφες αναμνήσεις και να αφήσουν το στίγμα της δικής τους παράδοσης στις επόμενες γενεές.

ΆΛΛΩΣΤΕ σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, με μεγάλες και αστραπιαίες σχεδόν αλλαγές,  σε όλα τα επίπεδα, επιβάλλεται η ασταμάτητη προσαρμογή  και ο εκσυγχρονισμός.

ΚΑΙ η Σύρος  ακολουθεί  αυτόν το δρόμο των σύγχρονων αντιλήψεων κρατώντας τη θέση που της αξίζει στην κουλτούρα της.

Η Συριανή κοινωνία έχει αποδείξει – πάνω από 100 χρόνια τώρα- ότι συμβάλλουν σε πυρήνες πολιτισμού, όπως το Λύκειο των Ελληνίδων, γνωρίζοντας  ότι η προσφορά και η συμπαράσταση , είναι αξίες οι οποίες καταξιώνουν  την ανθρώπινη διάσταση μιας κοινωνίας.

ΕΙΝΑΙ γνωστές οι δύσκολες σημερινές κοινωνικές συνθήκες,  και γίνεται αντιληπτό πόσο άθλος θεωρείται  να προσελκύονται οι νέοι οι οποίοι, όταν τελικά ενταχθούν στους κόλπους της Λυκειακής οικογένειας πιο συνειδητά από ποτέ, αναζητούν την αυθεντικότητα προσεγγίζοντας  στο μέγιστο βαθμό τις ρίζες τους.

 ΓΝΩΣΤΗ είναι και η ρήση του Νόρμαν Σπίνραντ:  «Σ’ ένα τόπο χωρίς παρελθόν δεν υπάρχει μέρος να κρύψει κανείς το μέλλον από τα μάτια του παρόντος».