ΒΑΣΙΚΑ, εκείνοι οι στίχοι του τραγουδιού που λένε, μεταξύ άλλων, «Φόρτσα στο πεντάλι,/ να ‘ρθουνε κι οι άλλοι/ πάμε για ορθοπεταλιές./Τα ποδήλατά μας,/ όπως τα όνειρά μας/ξέρουν από ανηφοριές», σε στίχους του  Άρη Δαβαράκη, μουσική του Χρήστος Νικολόπουλου και ερμηνευτή τον Κώστα Μακεδόνα, δεν γράφτηκαν με αφορμή την αγορά και κυκλοφορία των δημοτικών ποδηλάτων στη Σύρο.

ΚΑΙ δεν γράφτηκαν γιατί –όπως πληροφορηθήκαμε- από τα 60 και πάνω ποδήλατα που αγοράστηκαν το 2016 με τυμπανοκρουσίες, μόνο τα 10 (που δεν χρησιμοποιήθηκαν και βρίσκονται σε αποθήκη), μπορεί να πει κανείς πως είναι σε καλή κατάσταση.

ΣΤΑ υπόλοιπα είναι ορατά τα σημάδια πλήρους κατάρρευσης με τη συντήρηση σήμερα να είναι ανύπαρκτη μιας και δεν έχει ανανεωθεί η σύμβαση με την εταιρεία η οποία είχε αναλάβει αυτή την υποχρέωση.

ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΗΡΕΣ σπασμένοι, ακτίνες σκουριασμένες, όπως και τα τιμόνια, μέρη των ποδηλάτων φθαρμένα και πάει λέγοντας, δείχνουν τη σημερινή κατάντια, ενώ τα ηλεκτρονικά σημεία εισαγωγής κάρτας δεν λειτουργούν είτε γιατί έπεσαν «θύματα» βανδαλισμών (σταθμός ποδηλάτων στη Λαλακιά) είτε δεν είναι ικανοποιητικό το σήμα του internet (σταθμός ποδηλάτων στου Σκλαβενίτη).

ΠΑΡΑΜΟΝΗ 15αύγουστου, μαύρα μεσάνυχτα, το μηχάνημα του σταθμού ποδηλάτων στην πλατεία Μιαούλη «έφαγε» τις πιστωτικές κάρτες κάποιων που είχαν τη φαεινή ιδέα να χρησιμοποιήσουν τα δημοτικά ποδήλατα. Αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να απευθυνθούν στο Τμήμα Ασφαλείας της Ερμούπολης, καταγγέλλοντας το γεγονός, με αποτέλεσμα να ενοχληθεί για τον σκοπό αυτό ο ίδιος ο Δήμαρχος μεσάνυχτα και κάτι. Πέραν τούτου, ουδέν. Από το άλλο πλευρό και ύπνον ελαφρύ.

ΚΟΝΤΑ 500 ευρώ (480 για την ακρίβεια) στοίχισε στον Δήμο (στον δημότη δηλαδή) το κάθε ποδήλατο με συγκεκριμένες προδιαγραφές, όπως λ.χ ανοξείδωτες ακτίνες και μεταλλικά μέρη από αλουμίνιο, όπως να μην σκουριάζουν.

ΔΕΝ χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να δει ότι οι ακτίνες σε όλα τα ποδήλατα είναι σκουριασμένες, γιατί κάθε άλλο παρά ανοξείδωτες αποδείχτηκαν, όπως σκουριασμένα είναι και τα τιμόνια, μιας και η χρήση αλουμινίου είναι ανύπαρκτη.

ΤΑ ερωτήματα που τίθενται στη Δημοτική Αρχή είναι πλέον εύλογα: Πώς τα παρέλαβαν, όποια μέλη επιτροπής τα παρέλαβαν- αφού δεν τηρούσαν τις προδιαγραφές και μάλιστα σε βασικά τους σημεία; Και αν διέφυγε την προσοχή των κατά την παραλαβή, όταν είδαν –μετά από διάστημα μερικών μόλις μηνών- ότι οι ακτίνες σκουριάζουν, όπως και τα τιμόνια, σε τι ενέργειες προέβηκαν προκειμένου η ανάδοχος εταιρεία να υποχρεωθεί να αντικαταστήσει ή να αποκαταστήσει τα ποδήλατα, για τα οποία ο δημότης επωμίστηκε το βάρος της οικονομικής αγοράς τους;

ΠΟΤΕ και πώς συντηρήθηκαν, όταν εδώ και καιρό βοούσε ο τόπος πως τα ποδήλατα βρίσκονται εγκαταλειμμένα στην τύχη τους και πως σε λίγο χρονικό διάστημα θα είναι για πέταμα;

ΤΕΛΟΣ, πώς και πότε σκοπεύει αυτή η Δημοτική Αρχή να ξεκινήσει διαδικασίες, ώστε να αποδείξει πως και στον τομέα αυτόν δεν ολιγώρησε και δεν έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια φωνές και διαμαρτυρίες, δίνοντας την εντύπωση «δικό μας είναι το μαγαζί και ό,τι θέλουμε κάνουμε»;

ΤΑ ποδήλατα και ο τρόπος διαχείρισής τους φανερώνει πώς η Δημοτική μας Αρχή διαχειρίζεται τα του «οίκου μας», έχοντας (και δίνοντας) την κάκιστη εντύπωση ότι είναι διαχειριστής στα του «οίκου της» και ως εκ τούτου δεν είναι υποχρεωμένη να δίνει λογαριασμό στον κάθε τυχόντα δημότη ή το κάθε τυχαίο έντυπο που την προκαλεί και μάλιστα δημόσια, αποδεικνύοντας -συν τοις άλλοις- και το μέγεθος της αλαζονεία της.