Ανήρ σοφός και δίκαιος εσύ
σε πορφυρή κάμαρη γεννημένος,
ελλόγιμος, γενναιότατος, αφιλάργυρος,
με περισσή στις τέχνες κλίση,
πώς του Πάρη ομοιώθηκες
που η ροδομάγουλη Αφροδίτη
με παιδωμές και θάνατο προίκισε την γενιά του;

 

Κι αν αίμα την δική σου την γενιά δεν έβαψε,
διάδημα στα μαλλιά της κόρης, ο θυμό σου.
Κι ο λόγος ο δεκάρικος που βγήκε από τα χείλη σου:
«…δια γυναικος ερρυη τα φαυλα»,
τι άλλη απάντηση του έπρεπε
από της μούσας την θεραπενίδα Κασσιανή, πλην μόνο:
«…δια γυναικος πηγαζει τα κρειττω»;

 

Κράτιστε Θεόφιλε!
Βασιλέα των Ρωμαίων!
Τής γυναικός η καρδιά είναι κάστρο απόρθητο
που μόνο του έρωτα η φωτιά μπορεί να το σαλέψει
όταν με μια ματιά ψυχοφλογίσει στα ριζά του στήθους
και τότε η ίδια σου παραδοθεί, απόλεμα κ΄ ειρηνικά!

 

«ων εν το παραδεισω Ευα το δειλινον,
κροτον τοις ωσιν ηχηθεισα, τω φοβω εκρυβη»
…άραγε με τούτο κατίσχυσας της μονοθυγατέρας;

Αλί, ω! Κράτιστε!!! Τα πάντα…»διά γυναικός»!!!

 

Ανδρέας Ρίζος