Σύζυγος , μητέρα, γιαγιά και άκρως ερωτευμένη με την Τέχνη, σε κάθε της έκφανση. Όμως σε καμία περίπτωση, όπως η ίδια ομολογεί στο «Λ»Μ δεν θυσιάζει για χάρη της την οικογενειακή της γαλήνη και ευτυχία. Ο λόγος για την Δέσποινα Χερουβείμ, μια μορφωμένη και δυναμική γυναίκα, η οποία τα καταφέρνει εξίσου καλά στη ζωγραφική, την ξυλογλυπτική, την ποίηση και τη συγγραφή, την κατασκευή χειροποίητων τσαντών, και τον τελευταίο έναν χρόνο με το θέατρο, όντας πλέον μέλος της θεατρικής ομάδας «Μπαστιάς».

«Η ενασχόληση με όλα αυτά είναι κάτι που ξεκουράζει το μυαλό και την ψυχή μου. Φτιάχνω πράγματα με πολύ απλά υλικά, τα οποία έχω συλλέξει σε στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης» λέει, αναφέροντας χαρακτηριστικά τα θαλασσόξυλα και τις πέτρες, υλικά που – όπως διευκρινίζει – επιλέγει έχοντας ήδη στο μυαλό της τι ακριβώς θέλει να κάνει.

Η δημιουργική της φύση εκδηλώθηκε από την πρώιμη ηλικία της: «Από πολύ μικρή, εδώ και πολλά χρόνια βέβαια, ένιωσα τα πρώτα σκιρτήματα», λέει χαμογελώντας, και συνεχίζει: «Στην αρχή, βέβαια, τα καλλιτεχνικά περιορίζονταν σε αυτά που μου μάθαινε η γιαγιά, όπως πλέξιμο και κέντημα, τα οποία μου χρησιμεύουν σήμερα στην κατασκευή τσαντών και αργότερα μου άρεσε να ζωγραφίζω. Τα πρώτα μου έργα τα θεωρούσα ανάξια λόγου στην αρχή. Όμως, μέσα από σεμινάρια και διάφορα δρώμενα που λάμβαναν χώρα στο νησί, κατέβαλα διαρκή προσπάθεια  να καλυτερεύω τον εαυτό μου και την τεχνική μου στη ζωγραφική».

Μαθήματα ζωγραφικής παρακολούθησε στην παλιά ΝΕΛΕ της Νομαρχίας αλλά και στο αντίστοιχο τμήμα του Λυκείου Ελληνίδων, υπό την καθοδήγηση της εικαστικού Μαρίας Ξαγοράρη.

Όσον αφορά την ξυλογλυπτική, μαθήματα παρακολούθησε στην Βαρδάκειο Σχολή και σήμερα, με τη βοήθεια της εικαστικού Αιλήν Μπότσφορντ – Βελισσαροπούλου, συνεχίζει να επεκτείνει τις γνώσεις της.

«Δεν σταματάω. Μ’ αρέσει πάρα πολύ  αυτό το πράγμα», λέει, και το πρόσωπό της φωτίζεται. Κάνει, ωστόσο, σαφές ότι είναι αρκετά δύσκολο να τα προλάβεις όλα όταν συντηρείς μια πολυμελή οικογένεια, ξεκαθαρίζοντας ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται όλα αυτά να βαρύνουν στη ζυγαριά της ευτυχίας της: «Πρώτα απ’ όλα η οικογένεια», τονίζει και προσθέτει: «Η οικογένεια είναι πηγή έμπνευσης για μένα. Δηλαδή αυτό που εσείς τώρα βλέπετε, και το κρατούσα τόσα χρόνια μόνο για μένα, ήταν γιατί πρωταρχικός μου στόχος είναι η οικογένεια. Το μεγάλωμα των παιδιών μου και τώρα των εγγονών μου. Είμαι μια περήφανη γιαγιά και δεν το κρύβω. Ο άντρας μου, λόγω εργασίας, έλειπε πολλά χρόνια. Το ’12 σταμάτησε, οπότε έπρεπε να είμαι και μαμά και μπαμπάς συγχρόνως».

Όμως η Τέχνη είναι μικρόβιο και δύσκολα  κάποιος μπορεί ν’ απαλλαγεί απ’ αυτό. Έτσι, προχώρησε και στη  δεύτερη μεγάλη της αγάπη, κατά κύριο λόγο τις νυκτερινές ώρες, που οι οικογενειακές υποχρεώσεις ήταν περιορισμένες: «Δεν υπάρχει δεν μπορώ για μένα. Υπάρχει δεν θέλω. Γύρναγα από την οποία δουλειά έκανα κατά καιρούς, και όταν τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, είτε έγραφα, είτε ζωγράφιζα ή  θα έπλεκα. Πάντα κάτι έκανα».

Το θέατρο το αποκαλεί «μεγάλη της αγάπη». Μάλιστα, έπεσε αμέσως στα βαθιά καθώς το βάπτισμα του πυρός το πήρε με την εμφάνισή της στην ιδιαίτερα απαιτητική παράσταση «Άμλετ» που ανέβασε ο «Μπαστιάς» πρόσφατα. Συνεχίζοντας, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για το επικείμενο ανέβασμα μιας κωμωδίας από το ίδιο θίασο, τον οποίο δεν παραλείπει μα ευχαριστήσει δημόσια για τη ευκαιρία που της έδωσε: «Ευχαριστώ πάρα πολύ όλη την ομάδα που με δέχτηκε. Τα παιδιά με αγκάλιασαν και μου δίνουν συμβουλές καθότι δεν γνωρίζω πολλά πράγματα ως προς το αντικείμενο».

Στο δύσκολο πραγματικά δίλημμα να επιλέξει μια καλλιτεχνική δραστηριότητα σε περίπτωση που της απαγορευόταν η ενασχόλησή της με τις υπόλοιπες, η ζυγαριά έγειρε άμεσα υπέρ της συγγραφής: «Επηρεάζομαι από τα πάντα. Από μια κουβέντα που θα κάνω με κάποιον φίλο ή ξένο. Τις περισσότερες ιστορίες που ξέρω – κάποιες τις έχω αποτυπώσει στο χαρτί – τις έχω ακούσει από αγνώστους ανθρώπους στα καράβια, όταν ταξίδευε ο σύζυγός μου».

Στο ερώτημα αν σκοπεύει να κάνει κάποια έκθεση στη Σύρο, έδειξε να αιφνιδιάζεται, ωστόσο δεν στάθηκε αρνητική στην ιδέα αυτή να είναι πολυθεματική και να περιλαμβάνει όλες τις πτυχές της καλλιτεχνικής της έκφρασης.

Κλείνοντας, να  αναφέρουμε ότι το  διάστημα αυτό την «απορροφά» ολοκληρωτικά  η κατασκευή πανέμορφων χειροποίητων τσαντών, τις οποίες η ίδια δωρίζει σε φίλους και γνωστούς, υπογραμμίζοντας ότι η εμπορική τους εκμετάλλευση καθίσταται απαγορευτική δεδομένου ότι η έναρξη εμπορικής δραστηριότητας με την έκδοση μπλοκ παροχής υπηρεσιών δεν επιφέρει κανένα οικονομικό όφελος.