«Είναι πολλαπλοί οι σκοποί που βρισκόμαστε εδώ. Είναι κοινωνικοί και αγωνιστικοί. Να έρθουν παιδιά να γνωρίσουν κάποιους παίκτες, για τους οποίους δεν έχουν την δυνατότητα να τους δουν από κοντά. Είναι και για φιλανθρωπικούς λόγους. Στόχος να φανεί και το νησί της Σύρου προς τα έξω, οι ομορφιές του, αλλά και των Κυκλάδων γενικότερα. Είναι ένα 3X3 το οποίο έχει πιάσει από όλες τις απόψεις. Προσπαθεί πάντα να γίνεται καλύτερο και να βελτιώνεται» (Γιώργος Πρίντεζης, μπασκετμπολίστας).

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια πλατεία. Με το μεγαλοπρεπές Δημαρχείο, έργο του Τσίλερ να δεσπόζει στο κέντρο της. Με τα καφενεία και τα ουζερί και τα μεζεδοπωλεία τριγύρω. Όταν την πρωτοείδα αυτή την πλατεία, τα έχασα. Ήταν πανέμορφη. Καθόμασταν τότε στα παραδοσιακά της καφενεία δίπλα από το Δημαρχείο κάτω από τους φοίνικες και πίναμε τον καφέ μας ή το ποτάκι μας ή τρώγαμε το παγωτό μας, χαζεύοντας τα παιδιά να παίζουν στην πλατεία, βλέποντας τα περιστέρια να πετούν χαμηλά και να τρώνε τα ψίχουλα που τους έριχναν οι θαμώνες, συζητούσαμε ήρεμα ή ζωηρά για τα πάντα, η παρέα ήταν όμορφη, ήμασταν φανατικοί θαμώνες της πλατείας. Τέτοια άλλη δεν υπήρχε σε όλη την Ελλάδα-εκτός από εκείνη του Ζαππείου και του Ναυπλίου.

Και με τον νου μου έβλεπα τα αλλοτινά εκείνα χρόνια να βολτάρουν στην πλατεία οι κυρίες με τα καπελίνα και τα κρινολίνα, οι κύριοι με τα μονόκλ και τα χρυσά ωρολόγια να κρέμονται με την αλυσίδα από την τσέπη του σακακιού, έβλεπα να βολτάρουν οι νέοι και οι νέες ρίχνοντας κλεφτές ματιές- νυφοπάζαρο γαρ οι βόλτες-, και τα παιδάκια να κρέμονται από το χέρι της μαμάς, με τα κοντά τους παντελονάκια ή τα φουστανάκια από οργάντζα, τρέχοντας να πιάσουν τα περιστέρια. Κι έβλεπα τις άμαξες και τα λαντό να τριγυρνούν γύρω από την πλατεία…

Ο χρόνος πέρασε. Ο καιρός περνάει δίχως να κοιτάει τη δική σου μελαγχολία. Και η νοσταλγία και η φαντασίωση αλλοτινών εποχών, αχρείαστα, για τα σκουπίδια. Τώρα ο θεός-χρήμα είχε ρημάξει τα πάντα, μαζί και την όμορφη πλατεία. Τώρα ο Ερμής, θεός του εμπορίου, αντικαταστάθηκε από έναν καινούργιο, άγνωστο θεό, τον θεό του Τουρισμού. Αυτός λοιπόν, ο θεός-τουρισμός, ψιθύρισε στο αυτί του δημάρχου της πόλης, τι τα θες βρε παιδί μου αυτά τα νοσταλγικά, τα παλιά και τα φθαρμένα, αυτά δε φέρνουνε παράδες, φέρε τίποτα άλλο, αθλητικό, beach volley για παράδειγμα, είναι πολύ της μόδας και αρέσει στους νέους. Μα πώς θα το κάνω αυτό σε μια πλατεία του 1900, στρωμένη με μάρμαρο. Κανένα πρόβλημα, του ψιθυρίζει ο άγνωστος καινούργιος θεός. Θα στρώσεις την πλατεία με άμμο, θα φέρεις και την τηλεόραση και θα γίνει ένα μεγάλο ωραίο σόου.

Έτσι κι έκανε λοιπόν εκείνος ο παλιός δήμαρχος. Έστρωσε με άμμο την πλατεία, έγινε το event, το beach volley, μαζεύτηκε κόσμος και ντουνιάς, κάτι έδειξε και η τηλεόραση. Τη θαυμάσια αυτή ιδέα ακολούθησε και ο νέος δήμαρχος. Αθλητικά events στην πλατεία. Μάλιστα! Αυτό είναι! Να έρθει κόσμος στο νησί, να πλημμυρίσουνε τα πάντα από την κοσμοσυρροή.

Έτσι στήθηκε το τρίαθλο, ήρθε πέρυσι ο μεγάλος συμπολίτης μας ο μπασκετμπολίστας Γιώργος Πρίντεζης, ήρθε και φέτος μαζί με άλλα μεγάλα ονόματα του μπασκετ, στήθηκαν κερκίδες και μπασκετικό ταπέτο μπροστά από το δημαρχείο του Τσίλερ, Syros Aegian ball το ονόμασαν, ενώ είχαν προηγηθεί και άλλα events, Syros trimor cup, με ποδηλάτες, και άλλα αθλητικά γεγονότα θαλασσινά, τα κύπελλα και τα βραβεία δόθηκαν στην πλατεία υπό τις ιαχές των οπαδών και των θεατών.

Ερώτηση: Γιατί όλα αυτά έπρεπε να γίνουν στην παραδοσιακή πλατεία; Απάντηση: Μα γιατί έχουν ένα ωραίο φόντο, το δημαρχιακό μέγαρο, είναι σαν σκηνικό, έτσι γίνεται διαφήμιση και προβολή του νησιού. Ερώτηση: Και γιατί δεν έγιναν στο αθλητικό κέντρο του Βικέλα, που είναι φτιαγμένο για τον αθλητισμό; Απάντηση: Διότι εκεί δεν υπάρχει τέτοιο ωραίο φόντο και σκηνικό. Ιδέα: Να βάλετε μια γιγαντοοθόνη στο Βικέλα, με τη φωτογραφία του Δημαρχιακού Μεγάρου. Σκεφθείτε το. Από του χρόνου. Μέχρι τότε, εμείς δεν πάμε πλατεία. Το κόψαμε από τότε που η πλατεία έγινε γήπεδο. Αν αυτή η μετάλλαξη αρέσει στην τοπική κοινωνία, με γεια της με χαρά της, εμάς δεν μας πέφτει λόγος…