«Καθορισμός δρομολογίων ΚΤΕΛ

  1. Με απόφαση του Νομάρχη της έδρας του Κ.Τ.Ε.Λ., μετά από εισήγηση του Κ.Τ.Ε.Λ. και γνώμη των οικείων Ο.Τ.Α. πρώτου βαθμού, αν πρόκειται για αστικές γραμμές, ή της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων, αν πρόκειται για υπεραστικές γραμμές, η οποία υποβάλλεται εντός αποκλειστικής προθεσμίας 15 ημερών, καθορίζεται ο ελάχιστος αριθμός των υποχρεωτικών δρομολογίων, κοινών, ταχέων και υπερταχέων, και η κατανομή αυτών ανά 24ωρο. Σε περίπτωση συνεκμετάλλευσης γραμμών, ο παραπάνω καθορισμός των δρομολογίων γίνεται με κοινή απόφαση των οικείων Νομαρχών. Με όμοια απόφαση καθορίζεται ο ελάχιστος αριθμός των υποχρεωτικών δρομολογίων στις άγονες λεωφορειακές γραμμές νήσων.
  2. Οι βασικοί όροι καθορισμού των δρομολογίων, οι προϋποθέσεις, η διαδικασία και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου, καθορίζονται με απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών. Κατ’ εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 2 του άρθρου 8 εκδόθηκε η Υ.Α. αριθ. Οικ. Β15596/1141/2003 (Β 330). Για τη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων σε Περιφέρειες και Δήμους, μετά την κατάργηση των Νομαρχών, Νομαρχιακών Συμβουλίων και Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων βλέπε σχετικά άρθρα Ν. 3852/2010 (Α 138) «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ». (Νόμος 2963/2001-Άρθρο 8)»

Ήρθε το Πάσχα.  Και του χρόνου να είμαστε καλά και η Άνοιξη να τιμά το όνομά της. Διότι φέτος η Άνοιξη έφτασε αργά. Και ο χειμώνας ήταν βαρύς για εμάς, τους 25.000-και βάλε- μόνιμους κατοίκους της όμορφης Σύρου.

Μπουντρουμιασμένοι μέσα στα σπίτια μας, εμείς που κατοικούμε στα χωριά, που δεν είμαστε Ερμουπολίτες και δεν έχουμε mini bus, περιμέναμε πώς και πώς να ανοίξει ο καιρός, να βγούμε λιγάκι έξω και να μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη τα ΙΧ μας, χωρίς τα οποία δεν είναι δυνατόν να μετακινηθούμε πέρα από τη μικρή γειτονιά μας, γύρω γύρω από το σπίτι μας ήταν ο τόπος μας, ευτυχώς που υπάρχει κι ένα σούπερ μάρκετ στον Φοίνικα για την περίπτωση που μας έχει τελειώσει το λάδι ή το γάλα ή το γιαούρτι, να μην τρέχουμε στην πόλη για τα χρειώδη και να πληρώνουμε τα ήδη ακριβά αγαθά διπλά και τριπλά, αν βάλεις και τα έξοδα για τη βενζίνη.

Η συγκοινωνία, λέει, είναι δημόσιο αγαθό. Το οποίο προαλείφεται για τους επισκέπτες και τους τουρίστες του καλοκαιριού οι οποίοι έρχονται για δυο μήνες το χρόνο και φεύγουν, ενώ εμείς βλέπεις είμαστε ιθαγενείς, ίσοι μεταξύ ίσων, πλην όμως μερικοί είναι πάντα πιο ίσοι από τους άλλους…

Κουβεντιάζουμε με τους συντοπίτες μας και καταλήγουμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα. Συγκοινωνίες το χειμώνα, γιοκ. Τις καθημερινές τα ΚΤΕΛ εξυπηρετούν, υποτίθεται, και τους μαθητές. Δρομολόγιο έχει κάθε μισή ή μία ώρα, μέχρι τις 2.30 το μεσημέρι. Και τις Κυριακές, «δεν εκτελούνται δρομολόγια». «Και πώς θα πάρω εγώ το παιδί μου που τελειώνει στις 4-5 το απόγευμα το φροντιστήριο; Και γιατί πρέπει να πληρώνω βενζίνη και να τρέχω να το πάρω; Κι αν δεν έχω ΙΧ, τι κάνω;» αναρωτιούνται οι μαμάδες και οι γιαγιάδες. Τίποτα. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Διότι είμαστε όλοι  όμηροι των ΚΤΕΛ. Και της αβελτηρίας των δημοτικών μας αρχόντων οι οποίοι σύμφωνα με το νόμο και δεδομένου ότι θα πρέπει να υπηρετούν τα συμφέροντα των δημοτών, κανονίζουν τις συμβάσεις των δρομολογίων με τους ιδιοκτήτες της συγκοινωνίας, υπακούοντας στα δικά τους συμφέροντα. Και κανείς δεν ακούει τα παράπονα και τις πικρίες των ιθαγενών, και η απάντησή των δημοτικών αρχόντων μας είναι ότι «ε, δεν συμφέρει στα ΚΤΕΛ να έχουν το χειμώνα περισσότερα δρομολόγια».

Είμαστε λοιπόν όμηροι των συντεχνιών. Των ΚΤΕΛ, και των πάσης φύσεως σωματείων που κανονίζουν κατά το δοκούν των συμφερόντων τους την εργασία τους, τα ωράριά τους, τα δρομολόγιά τους, αγνοώντας μονίμως το λεγόμενο «δημόσιο συμφέρον» και το «κοινό καλό», το οποίο διατηρούν αποκλειστικά για την πάρτη τους.

Και τι κάνει το κράτος; Τι κάνουν οι αυτοδιοικητικοί άρχοντες; Τι έχει κάνει η παρούσα δημοτική και περιφερειακή αρχή για το δημόσιο συμφέρον και το κοινό καλό των εκλογέων που τους δίνουν κάθε τέσσερα χρόνια την καρέκλα στην οποία κάθονται; Τίποτα. Πλήρης αδιαφορία. Κι εμείς οι ιθαγενείς, μαθημένοι στην παθητική ανοχή, στο «δεν γίνεται τίποτα», στην ευπιστία μας, λέμε τα παράπονά μας ο ένας στον άλλον, και στο τέλος παραιτούμαστε από κάθε δικαίωμά μας για μιαν αξιοπρεπή ζωή. Και δώστου μπλα μπλα μπλα δημοκρατία και μπλα μπλα μπλα ανάπτυξη και μπλα μπλα μπλα το δίκιο του λαού. Ποιού λαού; Ενός λαού που δεν έχει φωνή εκτός από την κάλπικη κάλπη, που δεν μπορεί να διεκδικήσει τα αυτονόητα, που μονίμως υποκλίνεται σε κούφια ματαιόδοξα λόγια, υποσχέσεις και μεγαλεπίβολα έργα που θα γίνουν, αλλά που ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την καθημερινή πικρή πραγματικότητα της ζωής μας;