«Η αξιοκρατική λειτουργία της διοίκησης, είναι προϋπόθεση στην αξιοποίηση του συνόλου του προσωπικού, προκειμένου να παράγεται αναπτυξιακό έργο με ίδια μέσα. Στόχος η δημιουργία τεχνογνωσίας που θα μένει στις υπηρεσίες για να λειτουργεί  σήμερα και αύριο με κάθε διοίκηση».( από τις θέσεις της παράταξης «Ανοιχτοί ορίζοντες» που παρουσίασε ο Νίκος Λειβαδάρας).

Επιτέλους! Ακούστηκε αυτή η λέξη, έστω και σαν επίθετο. «Αξιοκρατική λειτουργία».

Αξία, αξίες, σταθερή αξία, αξιοκρατία, λέξεις ξεχασμένες στην νεοελληνική μετάφραση, λέξεις παρεξηγημένες και «αντιλαϊκές», λέξεις που έχουν καταντήσει άδειο πουκάμισο στην ξεχειλωμένη δημοκρατία μας, έτσι ώστε να βολεύονται όλοι όπου και όπως μπορούν, συνήθως με το αζημίωτο…

Η «μετριοκρατία» που δυστυχώς έχει κυριαρχήσει σ’ αυτή τη χώρα, από κάτω μέχρι πάνω, ακόμα και στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, στους κρατούντες και αξιωματούχους και κυβερνώντες, είναι αυτή που έχει προκαλέσει σωρεία στρεβλώσεων σε όλα τα πεδία και σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. Είναι αυτή που έχει διώξει τα καλύτερα μυαλά μας εις την ξένην, είναι αυτή που «αποκεφαλίζει» όποιο κεφάλι εξέχει και ξεχωρίζει από τον μέσον όρο, είναι αυτή που χλευάζει τους καλύτερους, που πολεμάει τους ικανότερους, που εξουδετερώνει τους διαφορετικούς, που απαξιώνει τους τίμιους, δημιουργικούς, ανιδιοτελείς και ενεργούς πολίτες, που ζηλεύει την επιτυχία και εχθρεύεται την λεγόμενη «ιδιωτική πρωτοβουλία»- και γενικώς απεχθάνεται κάθε είδους πρωτοβουλία όταν δεν ποδηγετείται από κάπου. Είναι επίσης αυτή που ορισμένες φορές μετατρέπει τον λαό σε όχλο, αγόμενο και συρόμενο από κάποιον τυχαίο δημαγωγό ή πολιτικάντη που θα χαϊδέψει και θα κολακέψει τα εγωπαθή και ιδιοτελή μας ένστικτα.

Συνήθως, όταν γνωρίζονται οι άνθρωποι στην Ελλάδα, πρώτα ρωτούν «πώς σε λένε» και «από πού είσαι» και στο τέλος «τι κάνεις ή τι έχεις κάνει στη ζωή σου».

Όσα χρόνια ζω την ενήλικη ζωή μου και  όσα χρόνια έχω εργαστεί σε διάφορους τομείς, συνήθως στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχει τύχει να μου ζητήσουν κανένα χαρτί-πτυχίο για παράδειγμα-ή κανένα βιογραφικό. Αν δεν έχεις γνωριμίες δεν βρίσκεις στον ήλιο μοίρα σ’ αυτόν τον τόπο. Κάποιος φίλος που είχε ζήσει στην Αμερική, έλεγε, ότι είναι δύσκολα, αλλά ότι εκεί «μπορείς να πετύχεις και να προχωρήσεις ακόμα και με το σταυρό στο χέρι». Εδώ χρειάζεται να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, να έχεις δόντια, πλάτες, «κονέ» (ελληνιστί επαφές), επιφανείς γνωστούς, καταξιωμένα ονόματα, να κάνεις promotion, να κάνεις καλές δημόσιες σχέσεις-p.r.το λέγαμε στη γλώσσα της δημοσιογραφικής πιάτσας-να κάνεις αυτοπροβολή-«πούλ μούρ» το έλεγε γελώντας ένας καλός διευθυντής μου-τώρα βοηθάνε σ’ αυτό και τα social media. Αλλιώς, δεν είσαι τίποτα. Δεν πα να έχουν βγάλει κάλους τα οπίσθιά σου από το διάβασμα και τη μελέτη, δεν πα να έχεις ξεπατωθεί στη δουλειά, δεν πα να έχεις δώσει την ψυχή σου και το είναι σου σε κάποια κοινωνική δραστηριότητα που προωθεί το λεγόμενο «κοινό καλό», δεν πα να έχεις θητεύσει σε ανθρωπιστικές αρχές και αξίες και να μην κυνηγάς μόνο το χρήμα, δεν πα να βάζεις σε δεύτερη μοίρα το προσωπικό σου συμφέρον και να προτάσσεις το τίμιο και το σωστό, δεν πα να είσαι πανέξυπνος και ικανός  και φιλότιμος και προκομμένος, δε πα να είσαι τέρας μορφώσεως και καλλιέργειας και να έχεις αυτό που λένε «επίπεδο»… Αν δεν έχεις «μπάρμπα στην Κορώνη» και όλα τα άλλα που προαναφέραμε, δεν προκόβεις στη ζωή.

Έτσι λοιπόν, ένας λαός που έχει θητεύσει στη μετριότητα, στην έλλειψη παιδείας και κουλτούρας, ένας λαός που συνειδητά και σκόπιμα τον κρατάνε οι κρατούντες στο επίπεδο του ψύλλου  που  πλέον έχει σταματήσει να πετάει γιατί θα χτυπήσει το κεφάλι του στο καπάκι, ένας λαός που έχει συνηθίσει στο «δε βαριέσαι» και στο «δεν γίνεται τίποτα» και στο «τι να κάνουμε», τουτέστιν στην παθητικότητα και στην ανοχή, δεν μπορεί να αναδείξει άξιους και ικανούς πολιτικούς ηγέτες, αφού, όπως λέει μια παροιμία, «ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν».

Έτσι λοιπόν οι ικανοί και οι άξιοι και οι δημιουργικοί συμπολίτες μας, ιδιαίτερα οι πιο νέοι, προτιμούν να ιδιωτεύσουν  ή να πάρουν την άγουσαν προς την ξενιτιά, όπου τουλάχιστον, υπάρχει μια ελπίδα να δούνε προκοπή, ακόμα και με το σταυρό στο χέρι.

Οι θέσεις που ακούσαμε από την παράταξη των «Ανοιχτών Οριζόντων», μας δίνουν την ελπίδα ότι θα δούμε στους αυτοδιοικητικούς θώκους αξιόλογους συμπολίτες μας, ακόμα και με το σταυρό στο χέρι…