Άσπορη πίκρα

Του Νίκου Σαλίβερου

Θωρώ πλοία που φεύγουνε
ταξίδια μακρινά
και νοσταλγώ τα πέλαγα
σε χρόνια αλλοτινά

Τότε που είχα στο μυαλό
πορεία χαραγμένη
και της στεριάς τη ρύπανση,
ψιχάλα σκονισμένη.

Κι’ αν ήταν μπρος μας
βουνό το κύμα.
από στεριά ήλθ ‘ο εχθρός μας
αγάπης που ‘κοψε το νήμα

Τώρα οι καιροί αλλάξανε,
θάλασσα έγιν’ η στεριά
που πνίγει, δίχως βρέξιμο
σ’ όποιου καιρού ‘σαι μεριά.

Στέγνωσα από υπομονή,
στέγνωσα από δάκρυ.
Υποκρισίας το σπαθί
με πέταξε στη άκρη.

«Νόστιμον ήμαρ» θέλαμε,
σαν τότε ταξιδεύαμε.
Αγάπη πάντα βλέπαμε
στα γράμματα και κλαίγαμε.

Σε ξένους τόπους φεύγαμε
για τ’ όνειρο παλεύαμε.
Το δίκιο μας γυρεύαμε
και κάπου ευ-στοχεύαμε,

Θωρώ τώρα τη θάλασσα,
χρόνια και σκέψη χάλασα
και λέγω ήταν πιο δίκαιη, αληθινά,
στα χρόνια εμπρός τα σκοτεινά.