Μπορεί να ήταν πάνινη η σάκα στο σχολείο,
μπορεί και ξώφτερνο παπούτσι στο ποδάρι.
Μπορεί να μην εταίριαζε η κάλτσα σε ζευγάρι ,
όμως οι γέροι, ήταν καθιστοί μες το λεωφορείο.

Μπορεί γκαζιέρα η μαμά να είχε στη κουζίνα,
να βλέπανε στο Σινεμά Ναργκίς και Καουμπόϊκα,
δεν είχαν όμως ΕΝΦΙΑ, φόρους κι’άθλια Τρόϊκα.
Μπορεί να ζούσαν φτωχικά, μα όχι μες την πείνα.

Πενήντα χρόνια πέρασαν και τα παιδιά ανδρώθηκαν
Πασχίσανε και ελπίσανε μέρες καλές στα ‘γγόνια,
μα πέσανε στών άπληστων τα κοφτερά σαγόνια
κι’οι ελπίδες για τη πρόοδο πρόστυχα επροδόθηκαν.

Μπορεί να μην εχάθηκε κι’η έσχατη ελπίδα,
μπορεί μπροστά να έρχεται και άλλη καταιγίδα ,
όμως μπορεί και μια στιγμή, της μάνητας λαβίδα
μάχες να φέρει, σκοτωμούς, του δίκαιου σφραγίδα.