Κατά τα τελευταία 40 τουλάχιστον χρόνια, η λέξη «Αποκέντρωση» απασχολεί την ελληνική  πολιτική επικαιρότητα.

Εκπρόσωποι ολόκληρου του πολιτικού φάσματος της χώρας, στιγμή δεν έπαψαν να ασχολούνται με το θέμα αυτό, επιχειρηματολογώντας μάλιστα μετά επιτάσεως για την μεγάλη ανάγκη αποκέντρωσης της δημόσιας διοίκησης.

Ο λόγος, προφανής. Η υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων στα κεντρικά όργανα, λειτουργεί ανασταλτικά στην έγκαιρη και ορθή προώθηση των ζητημάτων που απασχολούν τον πολίτη.

Μία από τις πολλές, η τελευταία προσπάθεια αποκέντρωσης, έλαβε χώρα το έτος 2010, μετά την συνένωση των Καλλικρατικών Δήμων. Ο συντάκτης του Καλλικράτη, κάνοντας την εισαγωγή του στο νέο για εκείνη την εποχή σχέδιο διοίκησης των δήμων της χώρας, ανέφερε μεταξύ των άλλων τα εξής: «…το γεγονός ότι οι προσπάθειες αποκέντρωσης της δημόσιας διοίκησης δεν απέφεραν μέχρι σήμερα  ικανοποιητικά αποτέλεσμα στην Ελλάδα, οφείλεται στο γεγονός ότι κανείς από  εκείνους που έχουν στα χέρια τους τις αρμοδιότητες, δεν είναι διατεθειμένοι να τις παραχωρήσουν…».

Όντας μέλος της Δημοτικής Κοινότητας Ερμούπολης, αρχικά με την πλειοψηφία και στη συνέχεια με την μειοψηφία, έζησα την «μετάλλαξη» του Οργάνου αυτού από μία πολλά υποσχόμενη εκλεγμένη ομάδα συμβούλων, σ’ ένα άβουλο, χωρίς καμία σχεδόν ουσιαστική αρμοδιότητα, Όργανο.

Τελευταίο δείγμα «ξεδοντιάσματος» των δημοτικών κοινοτήτων, η εξαίρεσή τους από γνωμοδοτήσεις που σχετίζονται με την εγκατάσταση επιχειρήσεων λιανικής πώλησης.

Ο Καλλικράτης προέβλεπε ότι για την εγκαθίδρυση επιχειρήσεων λιανικής πώλησης στην Ερμούπολη, η Δημοτική Κοινότητα γνωμοδοτούσε επί θεμάτων κυκλοφορίας  και περιβαλλοντολογικών όρων.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι και το νέο σχέδιο νόμου «Κλεισθένης», που θα εφαρμοστεί από την επόμενη αυτοδιοικητική περίοδο, προβλέπει την παραχώρηση της αρμοδιότητας γνωμοδότησης σε θέματα κυκλοφορίας και περιβάλλοντος στα νέα όργανα που θα δημιουργηθούν σε αντικατάσταση των δημοτικών κοινοτήτων, όργανα των οποίων τα όρια αρμοδιότητάς τους θα αφορούν τις σημερινές δημοτικές ενότητες (παλιές Κοινότητες).

Στην προκειμένη, δηλαδή, περίπτωση, μια αρμοδιότητα που υπήρχε σε κάποιο όργανο και η οποία θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά τις επόμενες δημοτικές εκλογές, παύει «προσωρινά» να ισχύει. Τι να πει κανείς; Μετά απορούμε γιατί διαλυθήκαμε σαν κράτος.

Κλείνοντας, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην ουσία της υπόθεσης. Στην συνέχιση, δηλαδή, της καθόδου των πάσης φύσεως πολυκαταστημάτων στο νησί μας. Η «καραμέλα» περί «νέων επενδύσεων»  και περί δημιουργίας  «νέων θέσεων εργασίας», δεν πείθει πλέον τους ενδιαφερόμενους. Επενδύσεις με μη παραγωγικές επιχειρήσεις, είναι από παλιά γνωστό ότι δεν γίνονται. Τα πολυκαταστήματα, όχι μόνο δεν παράγουν πλούτο, αλλά συγκεντρώνουν τον πλούτο ενός τόπου σε λίγα χέρια και μάλιστα, στην περίπτωση των πολυεθνικών, ο πλούτος αυτός  οδεύει προς  τη χώρα καταγωγής τους. Όσον αφορά στην απασχόληση, με βάσει τα κατά καιρούς στοιχεία του Υπουργείου Εμπορίου αλλά και της ΕΣΣΕΕ, (Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου), για κάθε μία νέα θέση εργασίας σε αλυσίδα, δημιουργούνται τέσσερις θέσεις ανεργίας στην περιοχή εγκατάστασής της.

Τις χαμηλές τιμές, με βάσει τους νόμους της αγοράς, τις δημιουργεί ο ανταγωνισμός. Όταν αύριο-μεθαύριο θα πάψει να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ ομοειδών επιχειρήσεων, αφού είναι προφανές πως σε λίγο διάστημα οι «μικροί» θα εξαφανιστούν, ποιος θα ήταν τόσο αφελής να πιστεύει πως οι «μεγάλοι» θα συνεχίσουν να ενδιαφέρονται δήθεν για την τσέπη και την «υγεία» των καταναλωτών;

Γιάννης Καφούρος

Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Ερμούπολης