ΤΟΥΤΗ η συνάντηση είχε πάλι κάτι το ξεχωριστό. Κι ας είχε αρχίσει τη γκρίνια από νωρίς η αρχηγός ότι «δε βλέπει συμμετοχές» και «φαίνεται γεράσαμε» .

ΜΑΛΙΣΤΑ, όταν πλησίαζε ο καιρός και ο αριθμός ανταπόκρισης δεν ήταν ο αναμενόμενος  μουρμούριζε «Κακό μάτι μας είδε ….δεν εξηγείται!!… Με σκάσατε  και να δούμε την επόμενη φορά ποιoς θα είναι ο αρχηγός»

ΤΟΤΕ ο διάλογος μέσω του fb που είχαν δημιουργήσει για συνομιλία μεταξύ τους έπαιρνε φωτιά και θύμιζε παιδική ηλικία.

«ΌΠΟΙΟΣ αναλαμβάνει την αρχηγία έχει και τις συνέπειες» απαντούσε η Ασπασία για να ανταπαντήσει η Ανδριανή «δεν το έκανα για τον τίτλο αλλά γιατί βλέπω την αδράνεια και τη βαρεμάρα και δεν μπορώ»,  ενώ η Λίλα κοφτά στρεφόταν στην αρχηγό «Μπά γιατί? Παραιτείσαι;  Φυσικά πάλι εσύ»!

ΌΣΟ πλησίαζε η μέρα συνάντησης σαν τους στρατιώτες που μετρούν τη μέρα απόλυσης έγραφαν: «Δύο στις δύο έμειναν. Βρισκόμαστε

ΚΑΙ κατά την ημέρα αντάμωσης:  «Καλημέρα Παίδες. Σήμερα θα κάνω beaute»  ή  «Φορέστε τα καλά σας και ελάτε» .

ΑΝ κάποιος παρακολουθούσε τη συζήτηση σχημάτιζε την εντύπωση ότι είχαν να βρεθούν χρόνια και ανυπομονούσαν .

 ΚΙ όμως ! Το αντάμωμά τους σε μικρότερη κλίμακα αριθμού ήταν συχνό.

ΤΟΥΤΗ η συνάντηση είχε επικό χαρακτήρα. 

ΌΛΟΙ μαζί, 36 κορίτσια και αγόρια  (σύμφωνα με τη μαθητική διάλεκτο) από Αθήνα και Σύρο, θα τραγουδούσαν στην αρχηγό «Happy Birthday».

ΘΑ είχαν μια μεγάλη τούρτα «σεράνο», κεράκια, δώρο για την εορτάζουσα και τσούγκρισμα με ευχές, τραγούδια και χορό .

ΕΠΕΝΔΥΑΝ χρόνια τώρα σε τέσσερις λέξεις: Στο Συναίσθημα Της Στιγμής.

ΣΤΗ χαρά της φίλης συμμαθήτριας που έβαλε έναν ακόμα χρόνο πάνω της,  στην τρέλα της μάζωξης της παρέας  και στη σύνδεση με το πραγματικό Όλον.

ΜΕ τη στιγμή και το συναίσθημα που είναι μαζί και ζουν μαζί και ολόψυχα τέτοιες στιγμές.

ΤΙ κάνουν λοιπόν; Απλά, παίζουν με το χρόνο.

ΚΙ αυτό το παιχνίδι το ξεκίνησαν πολύ πριν η συνάντηση συμμαθητών γίνει της μόδας και μέσω FB ανακαλυφτούν οι σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα συμμαθητές.

ΤΟ έχουν πάρει κάτι σαν ένα ταξίδι μνήμης όπου τα γνώριμα, αγαπημένα εφηβικά πρόσωπα, παρόλα τα χρόνια που πέρασαν,  να μοιάζουν ίδια με τότε. Με την ίδια ψυχή!

ΔΕ χάθηκαν ποτέ. Κυριολεκτώ. Αγόρια, κορίτσια  με ζεστασιά και διαφορετική εμφάνιση, κάθε τόσο ανασκαλεύουν στα αναμνηστικά και στα άλμπουμ, κάνουν κουίζ «ποιος είναι που και πότε», γελούν, πειράζονται και μιλούν δυνατά  λες και βρίσκονται σε αιώνιο διάλλειμα που το κουδούνι του κυρ- Κώστα δεν θα χτυπήσει ποτέ για μάθημα στη τάξη.

ΕΚΤΟΣ από τις μαζώξεις σε καφετέριες και ταβερνάκια όλο το χρόνο μια ομάδα από αυτούς, κάθε φορά που γίνει αντιληπτό ότι κάποιος συμμαθητής ή συμμαθήτρια εκτός Σύρου έρχεται το νησί  κάνουν χαρά ότι θα βρεθούν να τα πουν και ας τα λένε από κοντά.  Απλά ζητούν αφορμή.

«ΕΡΧΕΤΑΙ για Σαββατοκύριακο η Κάτια από Αθήνα. Θα βρεθούμε

«Ο Γρηγόρης είναι εδώ και θα καθίσει 10 μέρες θα βρεθούμε;

«Ο Γιώργος θα έλθει από Αθήνα τον Αύγουστο θα βρεθούμε

«Η Ζιζή έρχεται από τη Ιταλία αρχές Σεπτέμβρη. Θα βρεθούμε

ΚΑΙ βρέθηκαν με τη Ζιζή 21 συμμαθητές που είχαν να συναντηθούν 19 ολόκληρα χρόνια.  Αλλά που μέσω του fb  τον τελευταίο καιρό  μιλούσαν συνέχεια και ήταν σαν να ήταν κοντά τους σε κάθε τους έξοδο.

ΌΜΩΣ όταν αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν, κοιτάχτηκαν στα μάτια  με τη Ζιζή, τότε ήξεραν ότι κορόιδευαν το χρόνο. Σαν να γύρισαν στα θρανία  και το νόημα στο «μαζί» δεν κρυβόταν  στο ταμπελάκι «καθημερινή επαφή», κρυβόταν στην καρδούλα τους.

ΈΒΛΕΠΑΝ ότι ακόμα κι αν η ζωή προχωρά κι οι μνήμες, ξεγελώντας μας, παραμένουν πίσω, η αυθεντική αγάπη δε σβήνει.

ΌΛΑ  έβρισκαν σπίτι μέσα τους.

ΕΚΕΙ κρύβονταν  όλες οι αλήθειες του κόσμου.

ΓΙΑΤΙ η μαθητική αγάπη δεν εξαρτάται από χρόνους, από λάθη και από αντίο αλλά  σε ένα νιάσιμο άφθαρτο και μοναδικό.

ΔΕΝ είχαν ποτέ σκοπό να φτάσουν σε μια συγκεκριμένη ηλικία και να  ξυπνήσουν ένα πρωί αναρωτώμενοι «τι έχουν γίνει οι παλιοί συμμαθητές».

ΔΕΝ περίμεναν να αποκτήσουν εμπειρία από αυτήν που αποκτούν οι συμμαθητές μετά από 20 ή 30  χρόνων απόσταση.

ΔΕΝ άφησαν να φύγουν τα χρόνια έτσι ώστε να δουν ο ένας τον άλλον αγνώριστο και να αναρωτούνται «ποιος είναι»;

ΠΑΝΤΑ ήξεραν ότι τίποτε δεν κάνει πιο αναμφισβήτητο τον κύκλο της ζωής από το να διαπιστώνεις ότι  οι συμμαθητές σου έχουν ενηλικιωθεί όμορφα.

ΚΑΙ βέβαια είχαν ως την πιο ισχυρή αφύπνιση, την παρουσία τους σε εκείνους  τους αγαπημένους που έφευγαν ταξίδι χωρίς γυρισμό.

ΠΡΩΤΟΠΟΡΗΣΑΝ από νωρίς ενισχύοντας την αύρα τής  πιο αθώας εποχής, αισθανόμενοι ότι  η συνάντηση με εκείνους  τους οποίους ξέρεις και σε ξέρουν από παιδί αποκτά σημασία που μπορεί να σε σεργιανίσει στους καιρούς.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, όταν οι συναντήσεις συμμαθητών -τα λεγόμενα  reunion -έγιναν του συρμού, χαμογελούσαν με κατανόηση ακούγοντας διαλέξεις ειδικών που ερμήνευαν το φαινόμενο της ανάγκης του ανθρώπου για ένταξη και αποδοχή από την πάλαι ποτέ τάξη τους. 

ΑΚΟΜΗ, και αν κάποιοι, εκείνη την περίοδο, πικράθηκαν ή πληγώθηκαν από συμπεριφορές και εικόνες είδαν τα συναισθήματά τους να αποκτούν  μια ρετρό διάσταση πολύ ιδιαίτερης αξίας.

ΉΘΕΛΑΝ να συναντώνται για ένα ελαφρύ group therapy.

 ΈΤΣΙ οι παιδικοί φίλοι παραμένουν στη ψυχή και τη μνήμη  ανεκτίμητοι.

ΆΛΛΟΙ έχουν αλλάξει, άλλοι παραμένουν επικοινωνιακοί και θορυβώδεις, άλλοι σιωπηλοί, αλλά όλοι ερωτευμένοι με το χτες που συνεχίζεται πανέμορφα.

ΓΙΑΤΙ τους αρέσει ο Αντώνης να αφιερώνει στίχους σε κάθε συμμαθήτρια και στο τέλος όλοι να φωνάζουν «εεεε!!!»  χτυπώντας παλαμάκια. 

ΤΟΥΣ αρέσει κάθε φορά που ο Θανάσης λέει στη Λίτσα «Μα όλο φωτο τραβάς όποτε απαγγέλει; Πότε επιτέλους θα του εκδώσεις την ποιητική του συλλογή

ΤΟΥΣ αρέσει που η Ανδριανή με την Αγνή οργανώνουν και την τελευταία λεπτομέρεια στις συναντήσεις τους.

ΚΑΜΑΡΩΝΟΥΝ που η Ειρήνη ανέλαβε καθήκοντα δημοτικής συμβούλου.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ με χαρά να δουν το ζεϊμπέκικο του Γρηγόρη και να γελάσουν  με  τα μεθυσμένα λόγια του άλλου Γρηγόρη.

ΔΕΝ τους ενοχλεί που ο Κοσμάς με το Γιώργο μιλούν για ποδόσφαιρο, και ο Γιάννης με τον Φώτη για πολιτική.

ΑΓΩΝΙΟΥΝ σε κάθε ταξίδι της Ανδριανής.

ΓΕΛΟΥΝ όταν πειράζει ο Λούης τον Ιάκωβο.

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ την Αμαλία όταν διηγείται περιστατικά από τα παιδικά χρόνια και νοιάζονται πολύ όταν η Βαγγελίτσα  απουσιάσει από την παρέα. 

ΔΕΝ ανησυχούν που η Μαρία, η Βασιλική και ο Δημήτρης είναι σιωπηλοί. Ξέρουν πως πάντα έτσι ήταν.

ΑΓΑΠΟΥΝ να βλέπουν αγαπημένες και κολλητές τις δύο εξαδέλφες «Βούλες», θαυμάζουν τον  τρόπο που η μία Βούλα μιλά για την αστρολογία, ρωτούν την Τετούλα «γιατί χάθηκε» και χαμογελούν με της Ζουζούς το χιούμορ.

ΓΙΑΤΙ οι συμμαθητές, δεν είναι μόνο τα παιδιά που μοιράστηκαν την ίδια τάξη, τους ίδιους καθηγητές .

ΟΙ συμμαθητές είναι όλα τα πρόσωπα που αγάπησαν τότε που ήταν παιδιά του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου.

ΟΙ συμμαθητές δεν είναι μόνο πρόσωπα. Είναι και δρόμοι και φλερτ, και ερωτικά σκιρτήματα και γειτονιές.

ΕΙΝΑΙ τα παιχνίδια, το κρυφτό, το κυνηγητό, οι κούκλες, και η μπάλα.

ΕΙΝΑΙ  οι παρελάσεις, οι γυμναστικές επιδείξεις.

ΕΙΝΑΙ  ένας – ένας και όλοι μαζί  μια συρραφή παλαιών εικόνων, ένα δύσκολο πάζλ..

ΚΙ όσο τα χρόνια περνούν τόσο περισσότερο και με πείσμα διαιωνίζουν τη νοσταλγία της αθωότητας  εμμένοντας στη κοινή τους ιστορία.

ΑΥΤΗΝ που τους δίνει μια αίσθηση βαθιάς οικειότητας ανεξάρτητα πού ο καθένας έφτασε στη διαδρομή.

ΟΙ συμμαθητές δίνουν την αίσθηση ότι είναι πρόσωπα ενός κλασικού έργου που ξεκίνησε να παίζεται πριν από πολύ καιρό μπροστά σ’ ένα φόντο απεριόριστης ελπίδας.

ΑΥΤΟΣ ο μικρός πυρήνας των επίμονων φιλενάδων είναι που ευθύνεται για το «ιδιωτικό» κανάλι επικοινωνίας το οποίο έγινε η πρώτη «Kαλημέρα» και η τελευταία  «Kαληνύχτα» τους.

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ παιδιά!!!! Ελπίζω να έχω φωτογραφίες από την αυριανή συνάντηση!!! Μιας και θα απουσιάζω, θα κάνω τον κριτή στα καλλιστεία!! Χα χα χα!» λέει η Κάτια !

«ΤΙ σιωπή είναι αυτή? Είσαστε εξαφανισμένες από το μεσημέρι. Που γυρνάτε? Καληνύχτα από μένα» γράφει η Ευαγγελία

ΠΟΙΟΣ το είπε αυτό το σοφό δε θυμάμαι αλλά πολύ μ’ αρέσει: «Παρεάκια,  σημασία έχει να δίνουμε στα χρόνια ζωή και όχι στη ζωή χρόνια!