Η κλισέ πλέον φράση «Αντάξιοι των προγόνων μας» μοναχά ένα «τ» απόσταση έχει από την φράση «Ανάξιοι των προγόνων μας». Κι αυτό το δύσμοιρο το «τ» στην εποχή της αφαίρεσης και της απώλειας που βιώνουμε σήμερα το ‘φαγε η μαρμάγκα.

Έτσι, εάν οι πρόγονοί μας είχαν την δυνατότητα να δουν τα χάλια μας σήμερα εύλογα θα διερωτόταν κατά πόσον άξιζε να χύσουν το αίμα τους για να ζούμε όλοι εμείς σήμερα «ελεύθεροι».

Δυστυχώς βιώνουμε την εποχή της απόλυτης ένδειας σε όλους τους τομείς. Ηθική, πολιτισμό, πολιτική και ανθρώπινες σχέσεις. Η κανονικότητα βαφτίζεται πλέον εκτροπή και διώκεται, ενώ το παρανοϊκό και το αλλοπρόσαλλο στερεότυπο και στηρίζεται.

Ξεχάσαμε ποιοι ήμαστε ως λαός και συνηθίσαμε να πορευόμαστε τον δρόμο της απώλειας τον οποίο μας έχουν επιβάλει, τείνοντας να καταστεί πλέον θέσφατο στις ζωές μας. Και αντί να αγωνιζόμαστε προκειμένου να αντιστρέψουμε το σημερινό ζοφερό κλίμα, σκύβουμε το κεφάλι στους ισχυρούς και πουλάμε τσαμπουκά στους αδύναμους.

Ενδεικτικό παράδειγμα ως προς το τελευταίο η αντίδραση πολλών συμπολιτών μας κατά τη διάρκεια του πρόσφατου περάσματος προσφύγων από το νησί της Σύρου, το οποίο και αποτέλεσε ενδιάμεσο σταθμό ως προς τον τελικό προορισμό τους.

Προφανώς η πατροπαράδοτη φιλοξενία σε ταξιδιώτες και διωκόμενους ανθρώπους για πολλούς συμπολίτες μας αποτελεί κενό γράμμα.
Λησμονούν, ή κάνουν πως δεν θυμούνται ότι η Ελλάδα έχει βιώσει διαχρονικά την προσφυγιά στο πετσί της. Ξεχνούν τις εκατοντάδες χιλιάδες των ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, την Γερμανία και άλλα εύπορα κράτη, οι οποίοι στην αναζήτησή τους για ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους εγκατέλειπαν μαζικά τη Χώρα.

Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν υπονοούμε ότι η Χώρα μας θα πρέπει να μετατραπεί σε ξέφραγο αμπέλι υποδεχόμενη κάθε καρυδιάς καρύδι.
Ωστόσο πως μπορείς να αρνηθείς την παροχή φιλοξενίας σε ανθρώπους, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά, οι οποίοι έχουν νιώσει στο πετσί τους την φρίκη του πολέμου, τον διωγμό και εν τέλει το ξεριζωμό τους από τα πάτρια εδάφη τους;

Ο αβασάνιστος διαχωρισμός τους σε χριστιανούς και μουσουλμάνους το μόνο που επιτυγχάνει είναι η εξάπλωση του μίσους και το θέριεμα των θρησκευτικών αντιθέσεων. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι και οι Έλληνες της Μικρασιατικής Καταστροφής, αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία από τους γηγενείς του Ελληνικού κράτους. Τούρκους και Τουρκόσπορους τους αποκαλούσαν διαρκώς, καθιστώντας επίπονη την προσπάθεια ενσωμάτωσής τους.

Καλοί υπάρχουν παντού, όπως και κακοί. Άλλωστε όλα τα δάκτυλα του χεριού δεν είναι ίδια. Υπάρχουν μετανάστες οι οποίοι είναι υπέροχοι άνθρωποι, όπως και άλλοι που είναι ακριβώς το αντίθετο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην χώρα μας. Υπάρχουν οι καλοί… υπάρχουν και οι κακοί.

Η συμβίωση λοιπόν μπορεί να είναι εφικτή όταν διαχωριστεί η ήρα από το στάρι και όλοι μαζί εργαστούμε για το κοινό καλό.

Άλλωστε πολιτισμός (λέξη που φοριέται πολύ τελευταία) δεν είναι μοναχά οι μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, οι ομιλίες και οι λογοτεχνικές βραδιές, αλλά και ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον συνάνθρωπό μας και δει περισσότερο όταν αυτός είναι ανήμπορος να αντιδράσει.

Καιρός λοιπόν να αποδείξουμε στην πράξη ότι είμαστε πραγματικά αντάξιοι των προγόνων μας και των αξιών και των ιδανικών που οι ίδιοι πρέσβευαν.

Όσο λανθασμένα ταυτίζουμε την εκπαίδευση, τις στείρες γνώσεις, την παπαγαλία με την παιδεία, τόσο πιο μακριά θα είμαστε από τον πολιτισμό, πόσο μάλλον από τον αρχαίο ελληνικό! Κάνουμε συνεχώς λανθασμένες ταυτίσεις, και δεν βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων, παρά την επιφάνεια.

Επομένως, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να διασφαλίσουμε την παιδεία μας, την πίστη μας σε υγιή ιδανικά και αξίες, όχι τυπικότητες σκαλώνοντας σε τύπους και αδιαφορώντας για την ουσία, αλλά να εμμένουμε στο περιεχόμενο και τον σκοπό κάθε πράξης μας.

Από την άλλη, δεν θα πρέπει να φανατιζόμαστε με τις πεποιθήσεις ή τον τρόπο ζωής μας, και να θεωρούμε οποιονδήποτε άλλο τρόπο λανθασμένο, γιατί καταστρατηγούμε το δικαίωμα των υπολοίπων στην επιλογή!