ΠΗΡΑΝ φωτιά οι γειτονιές. Λαμπάδιασε ο τόπος. Φεγγοβόλησε το νησί .

ΓΕΜΙΣΕ καπνούς, μυρωδιές, φωνές, τραγούδια, χορούς και γέλια.

ΞΕΡΩ κάποια γειτονιά που κάθε χρόνο οι περίοικοι  ξεφαντώνουν μέχρι πρωίας. Αυτή τη νύχτα δεν επιτρέπεται να κοιμηθείς.. Φτιάχνουν μεζέδες,  ξεσηκώνουν το.. σύμπαν, καίνε ότι έχουν για πέταμα και λένε βρομόλογα.

ΣΤΟ νεύμα του Αι Γιάννη του Φανιστή φορείς και ιδιώτες ενώνονται.

ΤΗΝ περασμένη Κυριακή γιόρτασαν το έθιμο στο Πισκοπειό, στην Άνω Σύρο και στην πλατεία  Μικρασιατικών Προσφύγων στoν  Ξηρόκαμπο.

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Ερμούπολης Σύρου ήταν εκείνος που το επανάφερε και το φούντωσε σε όλο το νησί.

ΉΤΑΝ από τα πρώτα έθιμα που αναβίωσε. Το έθιμο της «Κρεμμύδας» και το άναμμα της φωτιάς.

ΑΠΟΓΟΝΟΙ και φίλοι Μικρασιατών έφτιαξαν και πάλι μεζέδες που οδήγησαν στο γευστικό και νόστιμο ταξίδι στις μικρασιάτικες γεύσεις, τις αξίες και τις συνήθειες που έφεραν και κράτησαν πιστά από γενιά σε γενιά οι πρόσφυγες..

Ο κλήδωνας άνοιξε με τη βοήθεια της Μαρίας  Κρόντη  και μελών του συλλόγου Ποντίων με σκωπτικά τετράστιχα.

Ο πρόεδρος Νίκος Λειβαδάρας τηρώντας το έθιμο πήδηξε  πρώτος τη φωτιά που είχαν ανάψει από μαγιάτικα στεφάνια μέλη του συλλόγου και ακολούθησαν γελώντας και τραγουδώντας, νέοι γέροι και παιδιά για να καταλήξουν όλοι στον πλούσιο μπουφέ όπου έρεε η τσικουδιά και γλύκαναν τα χείλη ο παραδοσιακός χειροποίητος χαλβάς και τα φρέσκα λουκουμάκια αμυγδάλου.

ΠΟΣΟ υπερήφανη είμαι γι’ αυτόν τον σύλλογο που ξεκίνησε την όμορφη πορεία του πριν 9  περίπου χρόνια με μια ορμή παράφορη. Ασυγκράτητη.

ΉΤΑΝ θυμάμαι Σεπτέμβρης του 2009 όταν μου πρότειναν από τη Νομαρχία Κυκλάδων να εκφωνήσω τον πανηγυρικό της ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων  της Μικράς Ασίας στον ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

ΜΕΤΑ τα πέρας της ομιλίας συναντηθήκαμε οι λίγοι Μικρασιάτες και φίλοι μας στην έξοδο του προαυλίου χώρου του ναού. Νίκος Λειβαδάρας,  Χρύσανθος Βαγιανός και Μαρουσώ Βαγιανού, Μπάμπης Κουλούρας , Γιάννης Ρουσσουνέλος , Ντίνα Συκουτρή, Θάνος Θραψιάδης,  ο Αλέξανδρος Μαρκουίζος.

 ΣΧΕΔΟΝ κάθε χρόνο συναντιόμασταν εκεί. Είπαμε: «Πάμε να πιούμε ένα καφέ στο Πάνθεον στην πλατεία Μιαούλη;»

ΈΤΣΙ μεταξύ καφέ και μνήμης συγκίνηση, έπεσε η ιδέα να ιδρύσουμε ένα σύλλογο.

ΚΙ ήταν ο Νίκος που ανέλαβε όλο το βάρος της ευθύνης ίδρυσής του περνώντας από αμέτρητες συμπληγάδες για να μας ανακοινώσει ένα χρόνο σχεδόν μετά ότι τα καταφέραμε.

ΈΤΣΙ εκλέχτηκε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο του οποίου η πρώτη συνεδρίαση και πολλές στη συνέχεια,  έγιναν στα γραφεία του «ΛΟΓΟΥ» αφού στέγη δεν είχαμε.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ  Νίκος Λειβαδάρας, αντιπρόεδρος Λίτσα Χαραλάμπους, Γραμματέας Λευτέρης Κίκιλης , Ταμίας Χρήστος Τσαούσογλου,  μέλη Γιάννης Χατζηγεωργίου, Γρηγόρης Παναγιωτίδης, Ντίνα Συκουτρή. Έτσι ενταχθήκαμε στην μεγάλη Μικρασιατική οικογένεια  με 82 μέλη, πρώτης δεύτερης και τρίτης γενιάς, έχοντας καταγωγή από τη Μικρασία και την Κωνσταντινούπολη.

ΜΕ πρόεδρο το Νίκο έγιναν επιτεύγματα απίστευτα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα.

ΣΕ κάθε συμβούλιο με ορμή έφηβου και φλόγα Μικρασιάτη  πανέτοιμος για να απογειώσει το σύλλογο έφερνε προτάσεις που η υλοποίησή τους πολλές φορές φάνταζε απλησίαστη.

ΤΑ πάντα στοχευμένα, μελετημένα  και με χρόνο πραγμάτωσης. Αποκτήσαμε Μνημείο Μικρασιατικής Μνήμης , Στέγη Μικρασιατικής Μνήμης.

ΌΛΑ αυτά τα χρόνια με την μεγάλη συμβολή και του Χρήστου Τσαούσογλου που διετέλεσε και αυτός πρόεδρος, ο Σύλλογος Μικρασιατών αναβίωσε ήθη και έθιμα.

ΚΑΙ αν βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ο Νίκος Λειβαδάρας ως δήμαρχος θα αλλάξει εντυπωσιακά το νησί μας είναι γιατί έχω ζήσει από κοντά το πείσμα του, την επιμονή του και φεύ! Το νεύρο του! Τόσο ως πρόεδρος του συλλόγου μας όσο και ως αυτοδιοικητικός.

ΣΚΟΠΟΣ του συλλόγου η διάσωση και διάδοση των εθίμων και παραδόσεων των Μικρασιατών και Κωνσταντινουπολιτών.

ΦΕΤΟΣ στην αναβίωση του εθίμου του «Κλήδονα» και «του αφανού» έκανε μια μικρή αναφορά στις καταβολές του εθίμου  και με τη νέα του ιδιότητα ο Νίκος Λειβαδάρας, μας έκανε υπερήφανου.

ΜΕΣΑ στην πληθώρα του κόσμου  κυριολεκτικά με βουρκωμένα μάτια (ξέρω τα πάθος του για τις αλησμόνητες πατρίδες) ανακοίνωσε  την παραίτησή του  από τη θέση του προέδρου του συλλόγου καθώς ως νεοκλεγείς δήμαρχος Σύρου- Ερμούπολης- όπως τόνισε στη πρώτη του μετά τις δημοτικές εκλογές εμφάνιση – αποφάσισε να ασχοληθεί απρόσκοπτα στα νέα του καθήκοντα .

«..ΕΔΩ βρίσκομαι με διπλό ρόλο. Ως πρόεδρος των Μικρασιατών και ως νεοκλεγείς δήμαρχος του νησιού μας.  Ως πρόεδρος του συλλόγου θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη και το διοικητικό συμβούλιο που όλα αυτά τα χρόνια συνεργαστήκαμε άψογα και καταφέραμε την πρώτη τριετία να φτιάξουμε το μνημείο μας και αργότερα τη Στέγη Μικρασιατικής Μνήμης.

ΕΚ των πραγμάτων δεν θα μπορέσω να συνεχίσω στο σύλλογο- άλλωστε έχουμε και εκλογές τον προσεχή Οκτώβριο- αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ο σύλλογος που τον αγαπάμε όλοι τόσο πολύ θα συνεχίσει την επιτυχημένη πορεία του με την ίδια θέρμη. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς!

ΌΣΟΝ αφορά στη δεύτερή μου ιδιότητα αυτή του νεοκλεγέντα δημάρχου θέλω να ευχαριστήσω το συριανό λαό για την τιμή που μου έκανε.

ΤΟ μόνο που μπορώ να διαβεβαιώσω είναι ότι θα αγωνιστούμε πάνω και από τις δυνάμεις μας – γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να σας απογοητεύσουμε – και να κάνουμε το καλλίτερο δυνατόν για το νησί μας. Θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρξει και αγαστή συνεργασία με όλο το συμβούλιο για να έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα».

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ «πνίγηκε» η προσφυγογειτονιά από το χειροκρότημα και τις επευφημίες (βοήθησαν οι κάτοικοι στην πραγματοποίηση του εθίμου τα μάλλα, ενώ γυναίκες κερνούσαν για τα καλορίζικα της εκλογής του) και αντιλάλησε το τραγούδι «Έχε Γεια Παναγιά» με το οποίο ο αδελφός σύλλογος των Ποντίων άνοιξε το χορευτικό μέρος.

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ νιώθουμε επίσης που ένα από τα πιο παλιά και πιο ωραία έθιμα του Ελληνισμού είναι ο Κλήδονας που συνδέεται περισσότερο,  με τη Σμύρνη,  γιατί στην αρχαία πόλη της Σμύρνης υπήρχε το «ιερό των κληδόνων». «Κληδών, δε θεά, μαντική, ής ιερόν ήν εν Σμύρνη»  (Παυσανίας Θ` ια 7).

ΣΤΗ Σμύρνη κάθε νοικοκυρά, μόλις βράδιαζε, άναβε μπροστά στην πόρτα της το «φανό» με το στεφάνι της πρωτομαγιάς, για προσάναμμα και με ό,τι είχε στο σπιτικό της περιττό για κάψιμο. Γύρω από το φανό μαζευόταν άντρες, γυναίκες και παιδιά και πηδούσαν πάνω από τη φωτιά.

 ΚΑΠΟΙΟΙ στίχοι  του Κλήδονα λένε: «…Μάτια μου σουρμελίδικα/ που το `βρετε το νάζι;/ σε ποιο μπαξέ θα πάω να βρω/ λουλούδι να σας μοιάζει;/ … Όμορφη πού`σαι μάτια μου/  κι ο ήλιος σε ζουλεύει/  κι όντας γυρίσει να σε δει/ πάει και βασιλεύει.

ΜΕ  ψυχή βαθιά και με πίστη ότι  οι εικόνες,  οι μουσικές, οι χοροί ισχυροποιούν την ταυτότητά μας και δίνουν συνέχεια μέσα από μυρωδιές, οι παραδόσεις μάς ενώνουν.

ΖΗΣΑΜΕ τη μαγεία των παραδόσεων τις οποίες εμείς οι Μικρασιάτες κρατάμε  αναλλοίωτες, «μπολιάζοντας» με αυτές τον πολιτισμό του τόπου μας.

ΜΕ αυτόν τον πολιτισμό ως βάση μπορεί να προκύψει και ανάπτυξη και πρόοδος και μάλιστα αμετάβλητη, λυσιτελής με ανθρώπινη και ηθική διάσταση.

ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΕ ποτέ κανείς τι είναι αυτό που παροτρύνει τον άνθρωπο να νοσταλγεί έντονα τις ρίζες του;

ΤΙ είναι αυτό που συγκέντρωσε τόσο κόσμο σε διάφορα μέρη του νησιού μας;

ΠΟΙΑ εσωτερική δύναμη, τον προτρέπει;

ΜΑ τι άλλο από τη ψυχή που κρυμμένη στα βάθη του Ελληνισμού κρατά για πάντα ακοίμητη την εθνική συνείδησή μας.

ΤΙ άλλο από το DNΑ μας, την κυτταρική μνήμη των πατέρων μας.

ΕΙΝΑΙ ο πρόγονος όπως τον περιγράφει ο Ν .Καζαντζάκης στην Ασκητική του: «Η κραυγή που γροικάς δεν είναι δική σου. Δεν μιλάς εσύ. Μιλούν αρίφνητοι (αμέτρητοι) πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ. .Πεθυμούν αρίφνητες γενιές απόγονοι με την καρδιά σου. Οι νεκροί σου δεν κείτουντε στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνέεις στο χνώτο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη και ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη».

ΕΝ ολίγοις η παράδοση είναι αυτή που μας ενώνει και γίνεται  προμηθευτής και τροφοδότρια  οραμάτων και προοπτικών, ως η πεμπτουσία του συλλογικού «εγώ» που δηλώνει την αντοχή της μέσα στο χρόνο.

ΚΑΙ του Χρόνου!