«Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε μετά την ανάρτηση των Δασικών Χαρτών στις Κυκλάδες και με τον χαρακτηρισμό χιλιάδων εκτάσεων ως «χορτολιβαδικών», με ότι αυτό συνεπάγεται για τους ιδιοκτήτες με την «αρπαγή» ιδιοκτησιών και περιουσιών, είναι ένα τραγικό γεγονός και μία δυσμενής εξέλιξη.

Ένας από αυτούς τους χώρους είναι και το πρώην Λατομείο Καραβέλα στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα, ο οποίος από το 2013 έχει μετονομαστεί σε «Χώρο Πολιτισμού Μάνος Ελευθερίου» και επί πολλά χρόνια φιλοξενεί σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις.»

Ο χρόνος δεν σε περιμένει. Δεν σε ρωτάει πότε, πού, πώς και γιατί. Ο χρόνος δεν μετράει τα ανθρώπινα μέτρα. Ο χρόνος εναρμονίζεται μόνο με τα μέτρα της ζωής και του θανάτου. Ένα πολύ σοφό ρητό λέει, «μην αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα. Διότι καμιά μέρα, καμιά ώρα και κανένα λεπτό δεν είναι ίδιο με το άλλο.

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που το νταμάρι πήρε το όνομα του Μάνου Ελευθερίου; Έξη,  επτά; Και ο Μάνος πέθανε χωρίς να δει καμία ανάπλαση, του χώρου που πήρε-ακουσίως- το όνομά του. Και συνέχισαν οι πολιτιστικές εκδηλώσεις-συναυλίες, κατά βάσιν μαζικές, διασήμων τραγουδιστών- σ’ αυτόν τον άθλιο χώρο που τον είδε ο Ξαρχάκος φέτος το καλοκαίρι και έφριξε…

Αυτός ο άθλιος χώρος, προορισμένος για τριτοκοσμικούς κατοίκους, με τις πλαστικές καρέκλες και τους ξερούς βράχους ολόγυρα, δεν είδε άσπρη μέρα.

Τώρα λοιπόν, κατά λάθος ή εξεπίτηδες, δεν έχει σημασία, κηρύχθηκε χορτολιβαδική έκταση. Άλλος παραλογισμός κι αυτός. Διότι ο χώρος αυτός δεν διαθέτει ούτε μισό χορταράκι, ξερό ή χλωρό, που να δικαιολογεί το όνομα «χορτολιβαδικό». Νταμάρι σκέτο θα έπρεπε να λέγεται. Ούτε βέβαια του ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «πολιτιστικός χώρος». Ούτε βέβαια και το όνομα του μεγάλου Μάνου Ελευθερίου.

Έτσι η Σύρος έχει μείνει μόνο με το υπέροχο Θέατρο Απόλλων, εξαίσιο σημάδι άλλων καλών εποχών, πλην όμως οι καιροί αλλάζουν μαζί και οι ανάγκες των ανθρώπων, των κοινωνιών και των πολιτισμών.

Χάθηκε ο κόσμος, τόσα χρόνια τώρα, να έχει μετατραπεί το νταμάρι σε ένα ωραίο υπαίθριο θέατρο, όπως εκείνο του Λυκαβηττού για παράδειγμα, ώστε να καλύπτει τις νέες ανάγκες του πολιτισμού, ένας ποιοτικός χώρος, να φυτευτούν πέντε δεντράκια, να χτιστεί ένα αμφιθέατρο, μια αξιοπρεπής καντίνα, ώστε να γίνει ένας πραγματικός αξιοπρεπής χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων, χώρος όχι μόνον για μαζικές συναυλίες τριτοκοσμικού κοινού αλλά και για θεατρικές παραστάσεις και εκδηλώσεις; Αν είχαν γίνει όλα αυτά στην ώρα τους, θα μπορούσε για παράδειγμα να παιχτεί εκεί η παράσταση της Ηλέκτρας και άλλες παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας ή σύγχρονες θεατρικές παραστάσεις ή χορευτικές εκδηλώσεις αντί για τις συναυλίες που θυμίζουν άρτον και θεάματα δια τον λαόν…

Τώρα λοιπόν, είναι αργά, διότι οι καιροί ου μενετοί…

Δεν μας φταίει κανένας νόμος και κανένα κράτος, μας φταίει το χαζό μας το κεφάλι.

Ας αρκεστούμε λοιπόν στο Θέατρο Απόλλων. Ας προσέξουμε μόνο τη φθορά από την αλόγιστη χρήση του. Διότι δυστυχώς, αυτός ο άτιμος ο χρόνος έχει κι αυτή την ιδιότητα. Κάνει τα πράγματα, τους ανθρώπους και τα ζώα και τα φυτά να γερνάνε. Μέχρι να πεθάνουν…