ΠΟΛΥΣ ο λόγος, κατά καιρούς, μεταξύ των εννοιών «νόμιμο» και «ηθικό», καθώς -όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη- δεν είναι απαραίτητο το ένα να συμπληρώνει το άλλο και ιδιαίτερα δεν είναι απαραίτητο το νόμιμο να είναι κατ’ ανάγκη και ηθικό.

ΤΟΥΤΗ η Δημοτική Αρχή έχει αποδείξει στην πράξη ότι κινείται με βάση το νόμιμο, αδιαφορώντας αν καταστρατηγείται η έννοια του ηθικού, όταν μάλιστα οι νόμιμες αναθέσεις έργων εξακολουθητικά, σε συγκεκριμένες επιχειρήσεις, καλύπτονται πλήρως ενδεδυμένες με το νομικό πλαίσιο.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ διαβάσαμε: «Την έντονη αντίδραση και μειοψηφία του κατέγραψε ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας Ανδρέας Γιαλόγλου για τον προϋπολογισμό του 2019 του Λιμενικού Ταμείου Σύρου. Όπως τόνισε ο κ. Γιαλόγλου, τουλάχιστον 6 έργα και μελέτες, που αποτελούν το 60% του προϋπολογισμού, «κατά διαβολική σύμπτωση» βρίσκονται ακριβώς στο όριο της απευθείας ανάθεσης, ενώ τρία από αυτά βρίσκονται στην ίδια λιμενική ζώνη, κάτι που στηρίζει τις ενδείξεις για κατάτμηση έργων».

ΦΥΣΙΚΑ, σε ό,τι αφορά το σύστημα των απευθείας αναθέσεων, και μάλιστα με τρόπο προκλητικό, δεν διεκδικεί τα πρωτεία ούτε ο Δήμος ούτε το Λιμενικό Ταμείο στην ελληνική επικράτεια. Όμως άνετα μπορούν να διεκδικήσουν τη θέση του «σημαιοφόρου» ή των «παραστατών» της σημαίας.

ΕΙΝΑΙ ένα φαινόμενο το οποίο κυριαρχεί στο «δούναι και λαβείν» μεταξύ δημόσιων υπηρεσιών (παντός εύρους) και των κάθε είδους επιχειρήσεων ιδιωτών, χωρίς να αλλάζει απολύτως τίποτα ούτε στα όσα συχνά καταμαρτυρούνται για ύποπτες συναλλαγές ή ακόμα και για βρόμικες συναλλαγές με αποδεικτικά στοιχεία που φτάνουν μέχρι τα έδρανα των δικαστηρίων.

Ο ΝΟΜΟΣ (πέραν της όποιας ηθικής υπόστασης) δίνει το «δικαίωμα» στην κάθε δημόσια υπηρεσία να εκτελεί απευθείας έργα μέσω εργολάβων, αλλά βάζει όριο. «Μέχρι τόσο, παιδιά. Μετά από αυτό το “τόσο” πρέπει να κάνετε διαγωνισμό».

ΜΕ τις απευθείας αναθέσεις δεν απαιτείται διαγωνισμός, οπότε όποιος το έμαθε.. το έμαθε. Παίρνει η Υπηρεσία τρεις προσφορές, χωρίς καμία απολύτως δέσμευση από ποιους και πώς, και προχωράει στο «δια ταύτα», δηλαδή στην εκτέλεση του έργου, αφού έχει εκτελέσει κατά γράμμα τις νόμιμες διαδικασίες.

ΟΥΤΕ ο νόμος εξετάζει κατά πόσο είναι ηθικό αυτές οι «προσφορές» να δίνονται -κατά διαβολική σύμπτωση- από τις ίδιες επιχειρήσεις και να καταλήγουν κατά 99% στην ίδια επιχείρηση. Και οι συμπτώσεις μέσα στη ζωή είναι. Έτυχε, τι να κάνουμε τώρα, να τα βάλουμε τώρα και με τα φυσικά «φαινόμενα»;

ΟΤΑΝ μάλιστα θέλουν να δώσουν ένα έργο σε κάποια «δικά τους» παιδιά, αλλά το ποσό της συνολικής αξίας υπερβαίνει αυτό που ορίζει ο νόμος (όχι η ηθική, προς Θεού), δεν χρειάζεται να παραβιαστεί καμία κλειστή «πόρτα» και να βρεθούν υπόλογοι απέναντι σε «μη νόμιμες διαδικασίες. Υπάρχει το «παραθυράκι» του νόμου, που δίνει το δικαίωμα της κατάτμησης του έργου, οπότε το «σπάνε» σε δυο.. τρία κομμάτια και το δίνουνε στα «παιδιά μας», χωρίς να ανοίξει μύτη.

ΟΧΙ, τίποτε από όλα αυτά δεν εφάπτεται της ηθικής. Ανήκουν στη σφαίρα του ανήθικου, μόνο που αυτό το ανήθικο περιβάλλεται με τον μανδύα της νομιμότητας και έτσι εκείνος που θα τολμήσει να μιλήσει για ανηθικότητα, θα βρεθεί -εκ των πραγμάτων- από τη θέση του κατήγορου στη θέση του κατηγορούμενου!

ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ πως  «Ήθος σημαίνει έθος, έθιμο, θεσμός. Στην ευρύτερη έννοια του όρου η λέξη σημαίνει την πνευματική στάση και συμπεριφορά του ανθρώπου, το χαρακτήρα, το φρόνημά του». Δηλαδή -πιο απλά- η ηθική αντανακλά άμεσα σ’ εκείνον που την τοποθετεί πάνω ή κάτω από επιζήμιους φραγμούς, ακόμα κι αν αυτοί καλύπτονται από τον οποιονδήποτε νόμο.

ΣΩΣΤΑ λέγεται ότι «Η Ηθική αφορά τη συνείδηση του ανθρώπου και διαμορφώνει την προαίρεση για τον καθένα χωριστά, το πώς να συμπεριφέρεται, με τρόπο εντελώς διαφορετικό και ιδιαίτερο σε κάθε περίπτωση», οπότε και στον τόπο μας έχουμε να κρίνουμε ποιοι από τους ιθύνοντες έχουν πράγματι συνείδηση και συμπεριφέρονται με τρόπο που να τους καθιστά ξεχωριστούς.

ΚΑΙ ναι μεν βλέπουμε όντως «ξεχωριστούς», μόνο που πολλοί εξ αυτών ξεχωρίζουν όπως η μύγα μέσα στο γάλα.