«ΠΕΣ τους ότι ξέρω ότι είμαι τρελός να θέλω την άχρηστη  βραχώδη γη τους, αλλά δεν είμαι τόσο τρελός» !

ΕΚΕΙΝΟΣ λοιπόν «ο Αμερικάνος» που άπαντες αναρωτιόντουσαν τη δεκαετία του ’60 αν είναι τρελός να θέλει να αγοράσει μια τεράστια βραχώδη γη εκεί όπου ούτε το μάτι του θεού δεν έφτανε, αγάπησε τόσο πολύ αυτόν τον τόπο και το μετέδωσε στους αγαπημένους του, ώστε και ο ίδιος και ο γιος του άφησαν ως τελευταία επιθυμία τους  η τέφρα τους να σκορπιστεί στο πρώτο δεντράκι  που φύτεψαν  και που οι ίδιοι με το πέρασμα των χρόνων μετέτρεψαν σε έναν καταπράσινο παράδεισο .

ΈΝΑΝ παράδεισο που λες και ξεπήδησε  από την ταινία «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών». Αιχμαλωτίζει τη  φαντασία.  Με μια επιβλητική ομορφιά, που φέρνει στο νου εικόνες μυθικών πλασμάτων. Περήφανων, μαγευτικών.

ΝΑΙ, ο Τζων Πήρσον «Ο Αμερικάνος» και ο γιος του Τζων Πήρσον δημιούργησαν ένα καταφύγιο βαθιά στην άγονη γη της Σύρου. Της Απάνω Μεριάς.

ΜΟΛΙΣ αντικρίσεις τη σημερινή εικόνα σκέφτεσαι ότι δεν είναι ένα δάσος από αυτά που σε προκαλούν να περπατήσεις.

ΕΙΝΑΙ από αυτά όπου  απλά θέλεις να σταθείς και να το κοιτάζεις. Γιατί όταν μείνεις εκεί, φιλοξενηθείς, κάνεις το μπάνιο σου στη πεντακάθαρη θάλασσα και ζητήσεις δροσιά στη σκιά του, λες, πως και αυτό, όπως και όλα τα άλλα παρόμοιά του δεν είναι  ολοκληρωμένο, μέχρι τα μεγάλα θραύσματα φωτός του ήλιου να φωτίσουν το γεμάτο κορμούς έδαφος.

ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑΜΕ, όταν πληροφορηθήκαμε ότι 15 άτομα ταξίδεψαν από την Αμερική (σύζυγος,  θυγατέρες, εγγόνια, φίλοι του)  για να κάνουν πραγματικότητα -μαζί με την  παλιά Ομάδα Πεζοπόρων -την τελευταία του επιθυμία.

ΠΩΣ να μην υποκλιθεί κανείς  σε έναν άνθρωπο -από την άλλη πλευρά  του πλανήτη- ο οποίος περνώντας από τόσες συμπληγάδες, πήρε τέτοια απόφαση!

ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ  να σκορπιστεί η τέφρα του, στο χώρο που αγάπησε! Αν αυτό δε λέγεται πραγματικός έρωτας τότε τι, αν σκεφτούμε ότι ο ίδιος είχε σπίτια στην Ουάσιγκτον, στον long Island, τη Χαβάη και τη Σύρο!

ΠΗΡΕ μια βραχώδη γη με σκοπό να τη δενδροφυτεύσει ενώ ζούσε και εργαζόταν στην Αμερική . Τι όραμα κι αυτό! Ξεπερνά κάθε φαντασία!

Η επιθυμία μου μεγάλη να μάθω την ιστορία αυτού του φυσιολάτρη τον οποίο ακόμη και σήμερα πολλοί δεν τον ξέρουν αλλά πολλοί περισσότεροι δρομολογούν εκδρομές, στήνουν σκηνές και επιστρέφουν ανανεωμένοι από την δωρεάν  φιλοξενία που τους προσφέρουν «Τα Γράμματα» ..

«ΈΝΑ νησί στην Ελλάδα» είναι το βιβλίο που εξέδωσε το 1973 στο Λονδίνο ο Τζων Πήρσον -πατέρας -θέλοντας να απαθανατίσει την προσωπική του ιστορία.

ΜΙΑ κάρτα που μου έφερε  ο Νίκος Ροσσολάτος-  ένας, από τους πρωτεργάτες της προσπάθειας δενδροφύτευσης και φύλαξης της περιοχής αλλά και στενός φίλος της οικογένειας, έδειχνε τον Τζων υιό, (φωτο) σε νεαρή ηλικία με τον χαρακτηριστικό Αμερικάνικο μπερέ, το σακίδιο στον ώμο να κοιτάζει την άγονη γη.  Και τον ίδιο, γέροντα πια, με ψάθινο καπέλο και γυαλιά πρεσβυωπίας να περιποιείται τα δένδρα που φύτεψε.

ΕΙΝΑΙ ιδέα του Νίκου η επανέκδοση του βιβλίου στα ελληνικά και είναι εκείνος που με κάλεσε στα «Γράμματα» για να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι  αυτόν τον κρυμμένο παράδεισο.

 ΈΤΣΙ μας  κρατούσε ενήμερους όλα  αυτά τα χρόνια που οι Πήρσον ήταν στην Αμερική και εκείνος  μαζί με την παλιά ομάδα των πεζοπόρων  καθάριζαν, κλάδευαν, πότιζαν και φρόντισαν την άψογη εικόνα της περιοχής.

Μας μιλά ο Τζων – πατέρας- για το ξεκίνημα της αναζήτησης μιας ελληνικής περιοχής . «Πάντα κάτι μέσα μου, μου έλεγε να έχω μια θετική στάση απέναντι στην καταστροφή του περιβάλλοντος του ανθρώπου εδώ, στη γη….Είπα  λοιπόν στον Τζων (υιό) : «πώς θα σου φαινόταν να αγοράσουμε ένα μέρος σε κάποιο ελληνικό νησί και να προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε τη γονιμότητα; Ίσως κρατήσει μερικές γενεές..;»  Κι αυτός αγνοώντας ότι αυτό είναι παρανοϊκό , απάντησε ότι του ακούγεται ως σπουδαία ιδέα…

Ο ΠΗΡΣΟΝ, άρχισε να ταξιδεύει ψάχνοντας τη γη του… Σέριφος, Σίφνος, Μήλος, Νάξος, Σαντορίνη, Πάρος.. και τυφλώθηκε τόσο από την αντανάκλαση των γυμνών βράχων που τους φωτογράφισε στο βιβλίο του βάζοντας υπότιτλο: «Τα βράχια, εχθροί των ανθρώπων».

Η έλλειψη πρασίνου τον έκανε να απορεί– αφού τα νησιά στα χρόνια του Όμηρου  ήταν τόσο πλούσια σε βλάστηση- από τί να προήλθε αυτή η αλλαγή.. αναρωτώμενος μήπως οι Φοίνικες έκοψαν όλα τα δένδρα  για να φτιάξουν τα ξύλινα πλοία τους…

ΣΕΛΙΔΑ- ΣΕΛΙΔΑ ξετυλίγεται  μια εποχή της Ελλάδας: « Η Ελλάδα πωλείται σε πλειστηριασμό».

ΜΙΑ εποχή των νησιών τα οποία εξερευνούσε μέσα από  τις θαλασσοπεριπέτειες των παλιοβάπορων «Μοσχάνθη»  «Παντελής», «Μυρτιδιώτισσα» όπου  άφηναν  τα ένα λιμάνι και Κύριος Οίδε πότε θα έπιαναν το επόμενο..

ΚΙ ΟΤΑΝ άρχισε να ψάχνει στη Σύρο και βρέθηκε στην Απάνω Μεριά «συνειδητοποίησε» ότι τύχαινε να κοιτάζει «μια από τις πιο όμορφες θέες στον κόσμο» και σαν κάποια απαλή λάμψη να τον προέτρεπε ότι, εκεί,, είναι η γη του.

ΚΑΙ ΟΣΟ κι αν προσπάθησαν υπεύθυνοι της Σύρου να τον «βγάλουν από το κεφάλι τους»  στέλνοντάς τον στην Νάξο, εκείνος είχε ήδη ερωτευτεί.

ΆΡΧΙΣΑΝ να ζωντανεύουν φυσιογνωμίες γνωστές που άφησαν τα χνάρια τους πάνω στο νησί..

ΝΑ, ο συμβολαιογράφος  Μάρκος Προβελέγγιος, ο δικηγόρος Παπαδόπουλος, ο δήμαρχος Άνω Σύρου  Βικέντιος  Πάπιτσης «που είχε αναλάβει τα καθήκοντά του πριν από 15 μέρες..» , ο δήμαρχος Ερμούπολης Σταύρος Βαφίας «που σε άριστα Αγγλικά μας εξήγησε ότι δυστυχώς η γη στην Άνω Σύρο δεν ήταν  στην άμεση δικαιοδοσία του ….και στη ροή της συζήτησης μας είπε  ότι το κορυφαίο του πρόβλημα ήταν αυτό του νερού ψάχνοντας τρόπους για αφαλάτωση».

ΣΤΟ βιβλίο αυτό γράφεται ότι ο Πήρσον αργότερα ( ως ειδικός σύμβουλος στα Επιστημονικά και Τεχνολογικά ζητήματα των Ηνωμένων Εθνών) πληροφόρησε τον Σταύρο Βαφία ότι υπήρχε ένα πρόγραμμα των ΗΠΑ για 43 αναπτυσσόμενες χώρες μεταξύ αυτών και η Ελλάδα άρα και η Σύρος για εργοστάσια αφαλάτωσης.

ΜΕΣΑ από διηγήσεις ακούσαμε τον ήχο χαιρετισμού της καμπάνας του Αγίου Δημητρίου στα πλοία, είδαμε επιγραφές χαραγμένες πάνω σε βράχους.

ΝΑ, και ταβέρνες της εποχής, μπουζουξίδικα  και ξενοδοχεία.

ΝΑ, και ο καπουτσίνος π. Δημήτριος  Φρέρης πάνω στη μηχανή του με τα σανδάλια, το μακρύ καφέ ράσο και τη ζώνη σαν σκοινί. Ήταν εκείνος που μεσολάβησε και έφερε σε πέρας την αγορά της γης «όπου μόνο οι ήχοι των μελισσών ακούγονταν» από τους χωρικούς ιδιοκτήτες.

ΖΗΣΑΜΕ για μια ακόμη φορά τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, τη δυσκολία να πείσει – επειδή θεωρείται η περιοχή ως εντασσόμενη  στους αρχαιολογικούς χώρους -ότι εκείνος στόχευε να αναμορφώσει το έδαφος σε μια περίοδο περίπου 20-25 χρόνων «υποθέτοντας ότι η διάβρωση του εδάφους δεν θα το καθιστά αδύνατο» .

ΕΝ ΤΕΛΕΙ  πέρασε η γη στα χέρια του, φυτεύτηκε το πρώτο δένδρο και σήμερα βλέπουμε ένα δάσος.

ΕΙΝΑΙ σαν οι Τζων Πήρσον να αναπαρήγαγαν το συμβολισμό  του μύθου της Περσεφόνης.

ΤΟ δεντράκι που φυτεύεται στη γη, φυτρώνει, καρπίζει,  υπάρχει.

ΟΙ ΠΗΡΣΟΝ ακολούθησαν την πορεία κάθε πράγματος στη γη. Όπως  η δύναμη των εξωτερικών τυχαίων ή μη ερεθισμάτων που προστίθενται στις  δικές μας  επιλογές.

ΉΤΑΝ  ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΟΥΣ.  Η δυνατή αγάπη τους προς τη μητέρα όλων μας. Τη γη. Ήταν η αδυναμία τους να μη  την αποχωριστούν ακόμη και μετά θάνατον γι΄ αυτό ζήτησαν να μείνουν στη γη τους μιας και η διαρκής επιστροφή  σ αυτήν είναι ένας παγκόσμιος μύθος.

ΑΠΟΛΑΥΣΑΝ γνήσιες, δυνατές και αυθεντικές στιγμές από το έξοχο και μοναδικό τοπίο του νησιού μας.

ΜΕ την δημιουργία τους στα «Γράμματα» αφήνουν  αναμνήσεις ακλόνητες, φαντασμαγορικές να εμπλουτίζουν την ιδέα της αληθινής φυσιολατρίας .

ΤΟ εξαιρετικό τοπίο, δεν αφήνει περιθώρια να μιλούν τα λόγια και οι περιπέτειες των ψυχών και των σωμάτων, αλλά οι εικόνες  που υφαίνονται και αντανακλούν συναίσθημα και  λατρεία  για την περιπέτεια που λέγεται Σύρος.

ΘΑ μαρτυρούν πάντα τον φυσιολατρικό μόχθο για το βουνό, τη φύση και την άδολη περιπέτεια…

ΑΚΟΜΗ και αν η γη του «Αμερικάνου» φαίνεται ως μια κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη  και η Σύρος που αγάπησαν, ως μια κουκίδα, ως ένα ελάχιστο, θα τους  ευγνωμονεί.

ΆΚΟΥΣΑ πως στη ζωή τους υπήρξαν άνθρωποι λιτοί..

ΑΣ ΕΙΝΑΙ αυτή η λιτότητα σαν  στολίδι στον δρόμο της αγάπης για τη φύση να βηματίζει με την ψυχή τους αλώβητη και τολμηρή  …