«Αποτοξίνωση» από την ψεύτικη λάμψη των γιορτών… «σιωπηλό» κακάο στο καφενείο με  ωραία μουσική συντροφιά κι ένα «βιβλίο – φίλο» Οι φίλοι είναι σπάνιοι, τα βιβλία όχι! Αμέτρητα στολίδια στόλισαν τα πάντα γύρω σου, πάσχισαν για άλλη μια φορά, να ξυπνήσουν μνήμες. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, όταν αυτές ξυπνούν- όχι ότι δεν ξυπνούν και καθημερινά με διάφορες αφορμές- σου λείπουν τ’ αγαπημένα σου πρόσωπα που είναι πια, πιο μακριά από τα εκατοντάδες χιλιόμετρα που ήταν πριν, πιο κοντά όμως στην καρδιά σου! Αυτά ομόρφαιναν τις γιορτές σου με την αγάπη τους- όχι τα στολίδια- διαπιστώνεις… Φωτάκια προσπάθησαν να ζεστάνουν τις καρδιές. Για πόσο; Τι θα γίνει τώρα που έσβησαν; Tις έφεραν άραγε πιο κοντά;   Όπως κάθε χρόνο, δεν νομίζω ότι αυτά, από μόνα τους, κατάφεραν τίποτε. Τι να πω βρε παιδί μου… αυτές τις μέρες που δήθεν, ξαφνικά, αγαπηθήκαμε, υπέφερα. Υπέφερα πιο πολύ γιατί ήξερα πως… -το έβλεπα πάντα- δεν πρόκειται ν’ αγαπηθούμε έτσι, όταν περιμένουμε απ’ τα στολίδια, τις γιορτές… Τα πολύχρωμα, μικρά φωτάκια δεν κάνουν θαύματα! Δεν φτάνουν για να ζεστάνουν τις καρδιές μας. Εκνευρίζομαι γιατί αυτό, οι μόνοι που μπορούμε να το πετύχουμε, είμαστε εμείς οι άνθρωποι (!) όχι τα στολίδια, όχι τα φωτάκια, όχι τα ωραία φαγητά, οι  γιορτινές συνεστιάσεις… Αλλά πώς να σκεπάσουμε τις ασχήμιες μας;

Πολύ χρειάζονται κι οι σιωπές… Να σιωπήσουμε λίγο, να ησυχάσουμε, να αναρωτηθούμε… Που πάει η ζωή; Σε ποιο ψέμα είναι βουτηγμένη; Σε πια φτώχεια της ψυχής; Σε ποιο επαναλαμβανόμενο λάθος; Ο χρόνος… κυλά… διαμαρτύρεται! Που… παραμένει συνεχώς ο ίδιος(! ) κι απαράλλαχτος (!)που… τίποτε δεν αλλάζει… έξω μας… μέσα μας… γύρω μας… δίπλα μας…

Ευχόμαστε… Μένουμε στα λόγια επειδή δεν πρόκειται ποτέ αυτό που ευχόμαστε να το κατορθώσουμε, και όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί δεν προσπαθούμε. Ευχόμαστε… Για ό,τι δεν περνάει από το χέρι μας… ε, αυτό πάει κι έρχεται… ό,τι  όμως είναι στο χέρι μας και εξαρτάται από εμάς; Τι κάνουμε γι’ αυτό;  Μήπως εμείς πρέπει να παλέψουμε, να δουλέψουμε σκληρά κι ασταμάτητα, με επιμονή, υπομονή, πίστη… Ο δρόμος της ζωής δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

Τώρα τελευταία καταπιάστηκα μ’ ένα μουσικό όργανο, πάει ‘κανας  χρόνος. Να μάθω την κιθάρα που είχα από παιδί ονειρευτεί… Κοπιώδης εργασία… εξάσκηση… εξάσκηση… εξάσκηση! Και  τίποτα άλλο… Αυτό είναι το μυστικό της βελτίωσης! Δεν μαθαίνεις αν δεν «λιώσεις τα χέρια σου πάνω στο όργανο» Δουλειά! Αυτό είναι το μυστικό! Δουλειά! Αυτό είναι το ταλέντο(!) μου είπε κάποιος, κι είχε δίκιο…

Γυρνάω στη φωτογραφία του πατέρα μου που έχει φύγει από τη ζωή, τον βλέπω καλά στα μάτια, και του μιλάω… ξέρω πως μ’ ακούει… «Γιατί δεν μ’ άφησες τότε… να μάθω; Τώρα θα ‘μουνα ξεφτέρι!» Κι έρχεται η απάντηση του…  μέσα από τη «δυνατή» σιωπή του που κουβαλούσα μέρες στο μυαλό μου, μεσ’ απ’ το βλέμμα του το γεμάτο πάντα σκέψη, τώρα, στα χείλη μου… «αν πραγματικά ήθελες θα επέμενες, θα μάθαινες… εσύ δεν το κυνήγησες αρκετά, δεν σε απασχόλησε όσο θα έπρεπε…» Αυτό συμβαίνει με τις απραγματοποίητες επιθυμίες, με όλα τα ανεκπλήρωτα… με όλα αυτά που ευχόμαστε. Τα φορτώνουμε στην τύχη, «στον κόκορα» και περιμένουμε απ’ τον καινούργιο χρόνο να τα φέρει… Τα περιμένουμε από το Θεό, απ’ τους άλλους… ποτέ από τον εαυτό μας. Μα… μόνο αυτός μπορεί!

«Εσύ;» Ο χρόνος δεν θα φέρει εάν εσύ δεν παλέψεις. Εάν δεν παλέψεις σκληρά! Δουλειά λοιπόν! Στόχους! Όνειρα! Και δουλειά! Κι όπως έλεγε κι ο σοφός μου πατέρας, «τη δουλειά να μην τη φοβάσαι… αλλά να σε φοβάται!» Και μην είσαι στο «δήθεν» κι εσύ, κι εγώ. Να είσαι επί της ουσίας! Να είσαι κοντά στ’ όνειρο σου, κοντά στους ανθρώπους. Μαζί!

Όσο ποτέ άλλοτε, το χρειάζεσαι αυτό το «Μαζί» Γιατί όταν νιώθεις το νοιάξιμο του διπλανού σου- όλοι είμαστε διπλανοί κάποιου… και κάποιος άλλος είναι διπλανός δικός μας-  του φίλου σου, του συντρόφου, του αδερφού, της μάνας, του πατέρα(!) τότε, δεν φοβάσαι, δεν απογοητεύεσαι εύκολα, στον αγώνα σου που είναι γεμάτος δοκιμασίες, ατυχίες, αναποδιές, απογοητεύσεις  που… αναμφίβολα, όλα αυτά, καλύτερο σε κάνουν, πιο δυνατό, πιο συνειδητοποιημένο, πιο άξιο! Να είμαστε «κοντά» στα δύσκολα, όχι μόνο στα εύκολα, στις γιορτές και στα πανηγύρια. Χωρίς τους ανθρώπους κοντά μας, δεν έχει νόημα η ζωή. Να γιατί μου λείπουν πολύ αυτοί που μ’ αγάπησαν…  Να «είμαστε» ο ένας για τον άλλο… παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Να «είμαστε» παρόντες στην ανάγκη και τη δοκιμασία. Να σκεφτόμαστε τον άλλο, όχι μόνο την πάρτη μας… και, το πώς θα περάσουμε καλά. Ναι, και στις δυσκολίες, ναι, και στους ανθρώπους! Χωρίς όλα αυτά, τίποτα δεν θα είχες καταφέρει! Εμπρός λοιπόν! Δουλειά! Και στόχοι! Κι αγάπη! Πράξη! Όχι μόνο ευχές… και παραμύθια! Τίποτα δεν πραγματοποιείται χωρίς εμάς. Τίποτα όταν είμαστε απόντες από τους στόχους μας, κι απόντες από τις ζωές μας… κι απ’ τις ζωές των άλλων όταν μας χρειάζονται. Όλα στο χέρι μας είναι, το ακούραστο! Στο πείσμα! Στο θάρρος! Στο τώρα!

Ποιος χρόνος; Δεν έχει καμιά σημασία ο χρόνος… Είναι κι αυτός «δήθεν» Κάποιος μίλησε για αιωνιότητα, κι είπε πως… βρίσκεται στη στιγμή(!) Στη στιγμή που μας περιέχει! Στη στιγμή της προσπάθειας(!), στη στιγμή που ξεπερνάμε τον εαυτό μας, που τον «δίνουμε» ολόκληρο σε αυτό  που προσπαθούμε, στη στιγμή που «εμείς» φτιάχνουμε και δεν περιμένουμε από εκείνη να ‘ρθει, ούτε να μας τη φέρει ο χρόνος! Δεν το λέει κι η παροιμία του σοφού λαού; Για αρνητικές βέβαια, καταστάσεις… γιατί όχι όμως, και για θετικές! «Όσα φέρνει η στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος!»  Άρα… τι περιμένεις απ’ το χρόνο; Ο χρόνος δεν θα τα φέρει… Εσύ θα τα φέρεις! Με το πείσμα σου, τη θέληση σου, το αστείρευτο μεράκι σου ,την παρουσία σου! Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις μας. Κι αυτές θέλουν «εμάς» τον ουσιαστικό χρόνο μας, την πρωτοβουλία, το δόσιμο, τη θυσία. Δεν «γίνονται» χωρίς «εμάς» Και μην ξεχνάς… αν δεν έγινε κάτι, είναι γιατί δεν το προσπάθησες πολύ…

 

11-1-2019, Ερμούπολη                                                         Μαρία Π. Κρόντη