Θα περιπλανηθώ

ανάμεσα στις στάλες της βροχής

σαν να΄ ναι πίκρες.

Κι όταν

νεροπαρμένο το κορμί απ΄ το δρολάπι

ξεβράσει χίμαιρες του νου

κι ορμήνιες της όχεντρας,

θα πιω τους ήλιους απ΄τα μάτια σου

για να μεθύσω φως!

 

Αργότερα…

θα΄ ναι παιχνίδια μου οι καιροί

κι έρωτες ανάσες!

Θα ξαγορεύω υετούς

στης λήθης τ΄ ασυνόρευτα τεμένη

κι όλο μαζί

χθόνιες κ΄ ουράνιες θε ναν οι ευχές μου·

κι ποσπερνές μου ως θάνατος·

σαν γέννα οι ταχινές μου!

 

Ανδρέας Ρίζος