ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ εντυπωσιάστηκα διαβάζοντας ένα γράμμα του ζωγράφου Ντίνου Παπασπύρου από τη Θεσσαλονίκη που αφορά στα Χριστούγεννα:

 «ΠΑΡΑΜΟΝΗ Χριστουγέννων του ’43, πεντάχρονος τότε εγώ και ο πατέρας γύρισε το βράδυ κατάκοπος από τη XEN (Χριστιανική Ένωση Nεανίδων), όπου εργαζόταν ως μάγειρος.

ΧΩΡΙΣ να βγάλει πανωφόρι μπήκε στο δωμάτιο.

ΠΑΝΩ στο σιδερένιο κρεβάτι ξαπλωμένοι η μητέρα με τη γιαγιά, στις δύο άκρες, και στη μέση ο μικρότερος αδελφός μου κι εγώ, σκεπασμένοι ώς τον λαιμό με το πάπλωμα και από πάνω δυο κουρελούδες.

XΩΡΙΣ άλλα ξύλα η μεγάλη σιδερένια σόμπα από ώρες σβηστή και το δωμάτιο παγωμένο.

AΜΗΧΑΝΟΣ κοίταξε το παράθυρο.

ΤΟ ανοίγει απότομα, αρπάζει το μεγάλο στρόγγυλο ξύλινο τραπέζι και το πετάει στην αυλή.

ΜΕ γρήγορες νευρικές κινήσεις, λες όλο μανία, αρχίζει να το κομματιάζει με απανωτές τσεκουριές.

ΞΕΔΙΑΛΕΞΕ και έφερε μέσα τα χοντρά κομμάτια, τα έχωσε στη σόμπα και τα έβαλε φωτιά.

ΣΕ λίγο η σόμπα άρχισε να μπουμπουνίζει, τα πλαϊνά της κοκκίνησαν και το δωμάτιο πήρε μια θαλπωρή.

KΑΘΟΜΑΣΤΑΝ αμίλητοι και ευχαριστιόμασταν τη ζέστη που είχε απλωθεί παντού.

“ΔΕΝΤΡΟ δεν θα κάνουμε;”, έσπασα τη σιωπή.

κοίταξε ο πατέρας για λίγο και, αρπάζοντας το πανωφόρι, βγήκε πάλι έξω.

ΒΟΥΒΑΜΑΡΑ μέσα μέχρι που ακούστηκε το κουδουνάκι της ξύλινης καγκελόπορτας της αυλής.

ΒΟΛΙΔΑ εγώ στο τζάμι, ο πατέρας με ένα ακρόκλωνο πεύκου στον ώμο, που πάνω του δεν είχαν λιώσει ακόμη οι νιφάδες από το χιόνι που έπεφτε.

στήσαμε σε γλάστρα, κρεμάσαμε πολύχρωμα κουρελάκια, κόψαμε σε πολλά κομμάτια μερικά κεριά, που είχε κάνει η γιαγιά από γουρουνίσιο λίπος και τα δέσαμε εδώ και κει.

πρωί ξύπνησα πρώτος, έτρεξα κάτω από το δέντρο, το μύρισα, το χάιδεψα απαλά και, δεν ξέρω πώς μου ήρθε, άρχισα να τραγουδώ τον εθνικό ύμνο, μπερδεύοντας όπως πάντα την “όψη” με την “κόψη”».

Ντίνος Παπασπύρου

ΤΩΡΑ, που το άρωμα των Χριστουγέννων – αρχής γενομένης από την πρώτη του «νάρκισσου- άσπρου μήνα» όταν με τραγούδια και βεγγαλικά φωταγωγήθηκε  το δέντρο μπροστά στο φωτισμένο δημαρχιακό μέγαρο υποδεχόμενο μικρούς και μεγάλους- γίνεται έντονο,

ΤΩΡΑ, που αυξάνεται  ολοένα και περισσότερο ο αριθμός των φωτοστολισμένων δρόμων σε συνδυασμό με την εικόνα των Χριστουγέννων του  Ντίνου Παπασπύρου σκέπτομαι ότι, το αν και πόσο τα φώτα  λάμπουν εορταστικά επαφίεται στη διάθεση του κάθε ανθρώπου.

ΌΤΑΝ η καρδιά είναι χαρούμενη, όταν η οικογένεια είναι υγιής, όταν τα παιδιά προοδεύουν, όταν τα οικονομικά προβλήματα είναι αντιμετωπίσιμα, τότε λάμπουν δυνατά και τα φώτα της ψυχής.

ΌΤΑΝ όμως υπάρχουν αποχαιρετισμοί και μοναξιά τότε τα λαμπάκια μόλις που φέγγουν και στο φύσημα του ανέμου, τρεμοπαίζουν για να σβήσουν.

H βασική  ανάγκη να ‘χει κανείς το σπίτι του και τους αγαπημένους του γύρω είναι αυτή που καθορίζει το φεγγοβόλημα της ψυχής.

Ο άνθρωπος πάντα θα χρειάζεται την προστασία που κάνει το σπίτι θελκτικό, καταφύγιο και λιμάνι απάνεμο.

ΠΑΝΤΑ θα χρειάζεται μια δική του γωνίτσα, με τις μυρωδιές φαγητών, μελομακάρονων και κουραμπιέδων να ‘ρχονται από την κουζίνα.

ΠΑΝΤΑ θα χρειάζεται μια θαλπωρή από τις ανάσες των δικών του ανθρώπων.

ΣΕ μια εποχή που όλα  κινούνται πάνω στη τεχνολογία , σε μια εποχή που πρωταγωνιστούν οι συμβουλές για το πώς θα περάσουμε καλλίτερα τις γιορτές χρειάζεται αλήθεια και τρυφερότητα.

ΦΕΤΟΣ τα άδολα παιδιά του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ερμούπολης μάς δίνουν το μήνυμα.

 

 ΈΒΑΨΑΝ, διακόσμησαν και στόλισαν ένα ξύλινο, παραδοσιακό γραμματοκιβώτιο, το χάρισαν στο Ταχυδρομείο της Σύρου, έγραψαν  και έριξαν πρώτα τα γράμματά τους στον Αη Βασίλη με Χριστουγεννιάτικες ευχές, προσκαλώντας τα άλλα παιδιά να πράξουν το ίδιο.

ΕΠΑΝΕΦΕΡΑΝ αυτή την παλιά  τρυφερή χειρονομία  που το internet τείνει να  εξαφανίσει λές και ξέρουν καλά, αυτά, περισσότερο από τους άλλους,  πόσο έχουν οι άνθρωποι ανάγκη  επικοινωνίας. Δηλαδή, να μπουν στον κόπο να διαλέξουν ευχετήριες κάρτες,  να τις γράψουν και να τις στείλουν ταχυδρομικά.

ΜΟΥ έλεγε μια φίλη πόσο ενθουσιάστηκε η κόρη της όταν την συμβούλεψε να ανταλλάξει χριστουγεννιάτικες  κάρτες.

ΠΗΡΕ ένα ωραία εικονογραφημένο χαρτί και με μελάνι και χρώματα ανεξίτηλα της αγάπης, έστειλε τις ευχές της για τα Χριστούγεννα και το Νέο Έτος ξαφνιάζοντας ευχάριστα τους φίλους της που ανταπέδωσαν.

 

ΣΤΟΝ καιρό των κινητών τηλεφώνων με τα μηνύματα και τα SMS, όπως και των ηλεκτρονικών υπολογιστών με τα e-mail που συνδέουν ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη σε χρόνο d.t, αντί να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο, απομακρυνόμαστε, κωδικοποιούμε συναισθήματα, στέλνουμε μηνύματα και μένουμε με τις καρδιές άδειες.

ΜΕΣΑ σε τέσσερις τοίχους, μπροστά στον υπολογιστή, τα ηλεκτρονικά μηνύματα μάς φέρνουν ψιχία φιλίας ή γνωριμίας που η μοντέρνα τεχνολογία μάς παρέχει άνετα, τάχιστα αλλά τόσο στιγμιαία.

ΓΙΑΤΙ ακόμη και να αποθηκευτούν θα παραμένουν ψυχρά και απρόσωπα.

ΈΝΑ γράμμα παλαιότερα, θυμάμαι τους γονείς και τα αδέλφια μου, είχε μέσα του ένα αποξηραμένο λουλούδι, ένα φιλί στο τέλος, γνώριμους γραφικούς χαρακτήρες και λόγια ζεστά, ανθρώπινα που ανέδυαν τη μυρωδιά της φιλίας την οποία έκλεινε η αλληλογραφία μεταξύ δύο προσώπων που μόνο η απόσταση τα χώριζε.

ΚΑΙ φέτος , το ίδρυμα Τυφλών, οι καλλιτέχνες δημιουργοί χωρίς χέρια, με το Στόμα και το Πόδι, (Αυτοσυντήρηση με Αξιοπρέπεια, όχι Ελεημοσύνη)  τα Παιδικά Χωριά SOS, η UNICEF, η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών θα στείλουν ή θα προωθήσουν στα καταστήματα κάρτες που φιλοτέχνησαν.

ΑΓΟΡΑΣΤΕ τις και γεμίστε τις  με τα δικά σας ωραία γράμματα, με  στάλες ζωτικής πνοής ενισχύοντας παράλληλα τον φιλανθρωπικό τους στόχο.

ΕΙΝΑΙ σαν τις ζωγραφιές που βλέπουμε στα σχολεία των μικρών παιδιών που ζωγραφίζουν για τη μητέρα, τη γιαγιά, τον δάσκαλο ή τη δασκάλα…

ΌΛΕΣ αυτές οι κάρτες είναι το θησαυροφυλάκιο των εορτών, λουλούδια τρυφερά από μια ψυχή στην άλλη.

ΚΑΙ όσοι, τυχεροί, τις λάβετε, στολίστε τις στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

ΕΙΝΑΙ η απόδειξη ότι υπάρχει φιλία και αγάπη και επικοινωνία αληθινή!

ΑΥΤΕΣ οι κάρτες αποτελούν το σημείο αναφοράς των ημερών και αύριο πλέον θα καταγράφονται  ως τεκμήριο μιας εποχής.

ΘΑ είναι ένας αγγελιοφόρος ελπίδας, μιας και τα Χριστούγεννα είναι ταυτισμένα με μνήμες, με συνήθειες..

ΑΥΤΕΣ θα είναι εικόνες της Σύρου και της ζωής μας, κοινές, τονισμένες σοφά στη συμπεριφορά, το έθιμο, την παράδοση και στο παιδί που κρύβουμε μέσα μας, που  πάει να ξεθαρρέψει τέτοιες μέρες γιορτινές.

ΞΑΝΑΠΙΑΝΕΙ το νήμα των παραμυθιών, κοιτά τις στολισμένες βιτρίνες με άλλο μάτι, κοντοστέκεται στο θέαμα του φωτισμένου καραβιού.

ΤΟΥΤΗ η Χριστουγεννιάτικη Στήλη προτείνει: Εάν δεν υπάρχει ηρεμία και αγάπη δίπλα σας, μέσα σας, απαραίτητα στοιχεία για να ανθίσει η χαρά και η καλή διάθεση, κυνηγήστε τα.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ η πλήξη και η γκρίνια θα ακολουθήσουν απρόσκλητες, και ας είσαστε έτοιμοι με όλες τις καλές προθέσεις.

ΕΚΕΙΝΕΣ  θα έλθουν αόρατες και θα «πιάσουν» θέση. Αφήστε τις να κατανοήσουν ότι αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα περάσει το δικό τους.

ΓΙΑ αρχή  ρίξτε ένα βλέμμα στις νεραντζιές της πλατείας του Ναυάρχου.

ΕΚΕΙ, στην πλατεία Μιαούλη όπου ο ήρωας της επανάστασης πάντα εκεί, στέκεται στους αιώνες φρουρός.

ΣΤΟ Ιστορικό Αρχείο σε απόσταση αναπνοής μια νεραντζιά μού κόβει την ανάσα.

ΣΤΕΚΕΤΑΙ αυτάρεσκη, καταπράσινη, φορτωμένη τους πορτοκαλένιους καρπούς της και διαλαλεί το θαύμα.

ΝΕΡΑΝΤΖΙΕΣ φορτωμένες κάθε χρόνο είναι το χριστουγεννιάτικο στολίδι της πλατείας μας.

«ΕΙΠΑ στην νεραντζιά», διαβάζαμε κάποτε μαγεμένοι να γράφει ο Καζαντζάκης, «να μου μιλήσει για το Θεό, και εκείνη άνθισε».

ΠΑΡΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ, ίσως και με λίγη ασέβεια στο μεγάλο στοχαστή, τα λόγια του, θα μπορούσα να πω, πως εφέτος οι νεραντζιές της πόλης, μας μιλούν για ιστορίες και θαύματα Χριστουγεννιάτικα ….

ΠΑΜΕ να περπατήσουμε σήμερα.

Ν’ ΑΦΗΣΟΥΜΕ πίσω το σπίτι, να κλειδώσουμε στη ντουλάπα ….τα χειμωνιάτικα, τους χειμωνιάτικους καημούς και τις έγνοιες, κι’ ύστερα αλαφροπερπάτητοι να  βγούμε στους δρόμους, στην πλατεία με ήλιο.. με βροχή.. με κρύο… …

ΠΑΜΕ να περπατήσουμε σήμερα, να ψιθυρίσουμε τα Κάλαντα, να χαζέψουμε, να ψωνίσουμε δώρα μικρά αλλά σημαντικά για τους αγαπημένους,

ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕνα χαιρετηθούμε, να μιλήσουμε, ν’ ανταλλάξουμε από καρδιάς ευχές με μελιστάλαχτο στόμα και τρυφεράδα  στο βλέμμα,  ν’ ακούσουμε και ν’ ακουστούμε, να ζεσταθούμε λιγάκι, να ξανά-αγαπηθούμε.. ελάτε,  πάμε.