ΈΤΥΧΕ να είμαι στην Αθήνα παραμονή των εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου και όταν είπα στον ταξιτζή ότι θέλω να πάω Εξάρχεια, μου απάντησε στεγνά: «Δεν πάω».

ΤΟ ΑΥΤΟ επαναλήφτηκε και με δυο εταιρείες Ρ/Τ που κάλεσα. «Λυπούμαστε πολύ αλλά θα σας συνιστούσαμε, αν μπορείτε να αποφύγετε για δυο ημέρες τουλάχιστον να πάτε σ αυτήν την περιοχή».    

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που γνωρίζουμε κάθε χρόνο ακριβώς τι θα συμβεί.

ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ προβάλλονται  στα Μ.Μ.Ε Ηλεκτρονικά και Έντυπα, τους ίδιους δρόμους βλέπουμε να έχουν γίνει πεδία μάχης με φωτιές, πετροπόλεμο, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και μολότοφ.

 ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ πώς θα είναι η περιοχή μέσα και πέριξ των Εξαρχείων μόλις ξημερώσει η 18η Νοεμβρίου, αφού πρωτύτερα στους δρόμους έχουμε δει να «ξεχύνονται» παντού αστυνομικοί  ντυμένοι «σαν αστακοί» και περιπολικά.

ΜΥΡΙΖΟΥΜΕ καμένα πλαστικά και σκουπίδια, χημικά από τα δακρυγόνα, σκοντάφτουμε πάνω σε «θρύψαλα» τζαμαρίες, σπασμένα μάρμαρα και «κατεβασμένα» πεζοδρόμια, αιωρούμενους φωτεινούς σηματοδότες και πινακίδες σήμανσης, μαυρισμένα αυτοκίνητα και τραπεζοκαθίσματα.

ΈΤΣΙ κάθε χρόνο οι υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου θάβουν την επέτειο του Πολυτεχνείου.

ΜΕ τόνους σκουπιδιών και απολογισμό ζημιών.

ΈΝΑ κακογυρισμένο σήριαλ με τους ίδιους πρωταγωνιστές που ρίχνουν ο ένας στον άλλον το «μπαλάκι».

ΈΤΣΙ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΜΕ κάθε χρόνο τους  νεκρούς του Νοέμβρη του 1973.

ΜΕ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ μπάχαλο από τους γνωστούς -αγνώστους που έχουν γίνει τόσα χρόνια πλέον προβλέψιμοι ακόμη και από το ίδιο το σύστημα το οποίο προβάλλουν ως τον μοναδικό τους εχθρό.

ΆΝΘΡΩΠΟΙ, που δεν εκτιμούν όλους όσοι αγωνίζονται για το καθημερινό τους ψωμί είτε είναι επιχειρηματίες στις «πύρινες ζώνες»,  είτε υπάλληλοι, είτε κάτοικοι, είτε είναι περαστικοί  που χρειάστηκε να  επισκεφτούν την Αθήνα για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟΝ και το πανομοιότυπο γνώρισμα της εκάστοτε κυβέρνησης που δε θέλει  να προσφέρει στοιχειώδη ασφάλεια και προστασία.

ΈΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, περίεργο, ύποπτο, εξουθενωτικό που σίγουρα αποπροσανατολίζει κάθε αγαθή πρόθεση απότισης φόρου τιμής.

ΈΤΣΙ θυμήθηκα τον φίλο μου τον Σάββα.

ΦΟΙΤΗΤΗ τότε του πολυτεχνείου που είχε ζήσει τα γεγονότα.

ΤΟΝ είχα καλέσει σε εκπομπή του Δημοτικού Ρ/Σ ΚΟΣΜΟΣ 90 με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου .

ΜΙΑΣ επετείου με  «ψυχή βαθιά», τέτοια που έχουν, σχετικά πρόσφατα,  γεγονότα.

ΓΙΑΤΙ στη Σύρο αυτός ο εορτασμός είχε χαρακτήρα ζεστό. Με εκδηλώσεις μνήμης, απαγγελίες ποιημάτων, αναβίωση και μαρτυρίες.

ΤΑ τελευταία χρόνια  το μοναδικό στίγμα της ημέρας είναι ο  «Ο Δρόμος Ειρήνης» τον οποίο διοργανώνουν το 1ο Γυμνάσιο Σύρου και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, στο πλαίσιο των σχολικών εκδηλώσεων μνήμης για τα ιστορικά γεγονότα του Πολυτεχνείου και την επακόλουθη βάρβαρη εισβολή του Αττίλα στη μαρτυρική Κύπρο.

ΜΕ τον τερματισμό των δρομέων στην Πλατεία «Τσιροπινά», πραγματοποιείται Τρισάγιο και καταθέσεις στεφάνων στην προτομή του αγωνιστή της Δημοκρατίας Σπύρου Μουστακλή ενώ  ακολουθούν  στο κτήριο της Περιφέρειας, χαιρετισμοί, τραγούδια και ποιήματα από μαθητές του 1ου Γυμνασίου.

ΓΙΑ ΟΛΟ ΑΥΤΟ αξίζει ένα «εύγε» στην εμπνεύστρια του θεσμού που πραγματοποιείται 24 ολόκληρα χρόνια. Στην Κύπρια εκπαιδευτικό Σκεύη Λακαταμίτου.

Ο αγαπημένος μου Σάββας στην εκπομπή αυτή με είχε αφήσει κατάπληκτη. Όπως και τους ακροατές.

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ  το Πολυτεχνείο αποτελούσε προσωπικό βίωμα, και δεν περίμενε κανείς να το αντιμετωπίσει με αντικειμενική κρίση σε μια εποχή που η εξέγερση του 1973 προκαλούσε έντονη συναισθηματική φόρτιση  και αποτελούσε  αντικείμενο ιδεολογικού κέρδους έτσι ώστε  η ιστορική αλήθεια να αποστεγνώνεται από το στοιχείο της αυθεντικότητας και της αντικειμενικότητας.

Ο Σάββας λοιπόν, εξέφρασε  δημόσια τη γνώμη του με τον αέρα του ανθρώπου που  δεν εξαργύρωσε τη συμμετοχή του στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου».

ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, κράτησε τις αποστάσεις του, σε  χρόνους που αυτό είχε και κόστος και ρίσκο.

Ό,ΤΙ ΕΚΑΝΕ από τότε  στη ζωή του το κατάφερε όχι επειδή «ήταν κι εκείνος εκεί», αλλά παρά το γεγονός ότι ήταν και εκείνος εκεί.

ΕΝΩ περιμέναμε μελοδραματισμούς, περιγραφή αιματηρών εικόνων και δάκρυα, εκείνος μίλησε για μύθους που επικράτησαν δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια σύνθεση της Απολλώνειας φιλοσοφίας  (φως, ήλιος, Λογική) και της Διονυσιακής (τραγωδία,  φλόγα, ορμή , συναίσθημα ).

ΉΤΑΝ μια κραυγή στην υποκριτική και ένοχη σιωπή.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ δημοκρατικές δυνάμεις, προετοιμάζοντας το έδαφος για την έλευση της δημοκρατίας.

ΕΞΑΛΛΟΥ το Πολυτεχνείο κατάργησε όλο το παιχνίδι των παρεμβάσεων.

ΔΙΕΠΛΑΣΕ  νέου είδους οργανωτικούς δεσμούς χωρίς καθοδηγήσεις.

ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕ ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου επιτάχυνε τις διαδικασίες της πτώσης της Χούντας αλλά δεν έριξε το ίδιο τη Χούντα, όπως πολλοί υποστήριζαν για πολιτική εκμετάλλευση.

ΣΥΝΕΒΑΛΕ στο γκρέμισμα του μύθου του άτρωτου καθώς πυροδότησε εσωτερικές έριδες του καθεστώτος της Χούντας.

ΠΡΙΝ από μερικά χρόνια σε κατ’ ιδίαν συζήτηση με αφορμή τον σισσυφικό τρόπο  εορτασμού της εξέγερσης  των φοιτητών του πολυτεχνείου επανέλαβε τα ίδια πράγματα,  τονίζοντάς μου ότι κάποτε ήταν «στυλ» να  λένε: «Ανήκω  στη γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα και αν δεν γνώριζαν κατά πού πέφτει η πόρτα του…  και μετά έγινε κοινό νεύμα να  την αποδοκιμάζουν  επειδή κάποιοι πάτησαν πάνω της τις προσωπικές τους φιλοδοξίες..  και φυσικά  με την πάροδο των χρόνων μύθοι, πραγματικότητα, ψέματα και αλήθειες, πολτοποιήθηκαν σε ένα μίγμα…

«ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ  να ντρεπόμαστε να δηλώνουμε «γενιά του πολυτεχνείου».. καταντήσαμε  να μακαρίζουμε τους συμφοιτητές μας ήρωες  ως «τυχερούς» που πέθαναν με  το «φωτοστέφανο».

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ που αγωνιστήκαμε για τη μεγάλη ιδέα και ζούμε ακολουθώντας ο καθένας τον όποιο δρόμο του, νιώθουμε άσχημα να βλέπουμε ότι απαξιώνεται ο αγώνας της νιότης μας.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι ορισμένοι από τους «πρωταγωνιστές» απαξιώθηκαν. Το πάθος  μας για ελευθερία όμως, όχι.

ΚΑΙ ο περισσότερος κόσμος εκείνους  που  αληθινά πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του πολυτεχνείου, δεν τους ξέρει.

ΓΙΑΤΙ επέλεξαν να μείνουν αφανείς και ωραίοι, αηδιασμένοι από τη συνεχή προπαγάνδα της  νεανικής τους εξέγερσης.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ βέβαια και αυτοί που διέπρεψαν στον τομέα τους  χωρίς να «λανσάρουν» την τότε συμμετοχή τους. 

ΌΣΟΙ πάτησαν στο Πολυτεχνείο για να κάνουν καριέρα το  μετάνιωσαν. Κατέληξαν να ζουν αναξιοπρεπώς.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ  είναι ξευτίλα να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι υποκλίνονταν. 

ΕΙΝΑΙ τραγικό να περνάμε  από την ηρωοποίηση  στο… ανάθεμα. Δηλαδή  πρέπει  να ντρεπόμαστε που αγωνιστήκαμε στα νιάτα μας  για ελευθερία επειδή  κάποιοι, ιδιοποιήθηκαν τους αγώνες μας ή τους χρησιμοποίησαν ως κίνητρο καριέρας;

ΩΣ ΠΟΤΕ η ιστορία στην πατρίδα μας θα επαναλαμβάνεται από τα χρόνια του Κολοκοτρώνη μέχρι σήμερα και όσοι αγωνιστήκαμε για κάτι σημαντικό θα πρέπει συνεχώς να απολογούμαστε; 

ΩΣ ΠΟΤΕ η Ελλάδα  «θα τρώει» τα παιδιά της;»

ΑΥΤΗ η πλευρά του Σάββα είναι η αθέατη πλευρά των φοιτητών του πολυτεχνείου του 1973.

ΜΙΑΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ όπου εμπνευστής και μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν η Νεολαία.

ΓΙΑΤΙ το Πολυτεχνείο συνοψίζει και συνενώνει  στο μέγιστο βαθμό τις θεμελιώδεις αρχές της επανάστασης, της αντίστασης, της αποδοκιμασίας  και της πολιτικής ανταρσίας.

ΑΥΤΗ η γενιά  των φοιτητών μας, αποτελούσε καινοτομία όχι μόνο  στη δράση, αλλά και στην αντίληψη.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ, ότι αρκετοί από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου πρωταγωνίστησαν και σε κυβερνητικά κόμματα  αποκτώντας  μεγάλη αναγνωρισιμότητα..

ΌΜΩΣ ΟΙ  ΦΟΙΤΗΤΕΣ που έβαλαν τα στήθη τους μπροστά στην πύλη του ιδρύματος κρατώντας την ελληνική σημαία την ώρα της εισβολής του τανκ  είναι λιγότεροι γνωστοί.

ΜΠΟΡΕΙ να περιφρονήθηκε αυτή η γενιά με την αντίστοιχη γενιά του ‘68 σε άλλες χώρες, (Γαλλία) γιατί για κάθε παρόμοια περίπτωση χρειάζονται σκόπιμα ένοχοι για την κάθαρση,  αλλά η συνειδητή κατεδάφιση  ολόκληρης της μεταπολίτευσης και του Πολυτεχνείου δεν είναι απλά εξαιρετικά αποτυχημένη, αλλά και επικίνδυνη.
45 ΧΡΟΝΙΑ από την εξέγερση μπορούμε να θυμηθούμε τον Βολταίρο και τον Γέρζι Κοζίνσκι που μας πρότειναν να «καλλιεργούμε τον δικό μας κήπο».

ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ τόσα χρόνια μετά ο κήπος του Πολυτεχνείου να έχει καταγραφεί σε ασπρόμαυρες φωτο με τα  όποια «φθαρμένα» κιτρινισμένα σημεία.

ΕΙΝΑΙ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ να μεγεθύνουμε αυτήν την εικόνα  για να προσεγγίσουμε τη βιωμένη εμπειρία, την ένταση  του συναισθήματος, την καθημερινότητα μέσα σε ένα δικτατορικό καθεστώς.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ το γόνυ στους αγώνες των νέων που είχαν μπροστάρη  τον άδολο πατριωτισμό και -ασχέτως από το αποτέλεσμα – την αφοσίωση στην εδραίωση μιας ελεύθερης κοινωνίας.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ αποτελεί τον επικό πυρήνα μιας πράξης για κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη.

ΕΙΝΑΙ υποχρέωση να  σεβόμαστε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελεύθερη έκφραση.