Όταν κουνάνε τα νερά

Όταν κουνάνε τα νερά - Σύρος - άγαλμα Μάρκου Βαμβακάρη - Σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

Σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

 

ΑΣ σταθούμε λίγο σ’ αυτό που είπε ο πρώην πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κυκλάδων Δημήτρης Παπαγούνας, πριν ξεκινήσει να μιλάει, προκειμένου να καταθέσει τις όποιες ενστάσεις του σχετικά με την πρόθεση της Δημοτικής Αρχής να στήσει άγαλμα του Μάρκα Βαμβακάρη σε περίοπτο σημείο του λιμανιού της Ερμούπολης.

ΕΙΠΕ ότι αγαπάει περισσότερο την αλήθεια, απ’ όσο αγαπάει τον δήμαρχο Γιώργο Μαραγκό, ακολουθώντας τη ρήση του Αριστοτέλη πως η αγάπη για την αλήθεια πρέπει να υπερισχύει της αγάπης στον οποιονδήποτε, ακόμη και αν αυτός ο οποιοσδήποτε  είναι ο αγαπημένος του δάσκαλος Πλάτωνας.

ΠΟΣΟΙ από εμάς έχουμε, άραγε, το θάρρος και την παρρησία να προτάξουμε την αλήθεια, αφήνοντας πίσω της την αγάπη σε πρόσωπα, σε συμφέροντα και σε χαμερπή εγκώμια σε ανθρώπους από τους οποίους κάτι, μικρό ή μεγάλο, αποσκοπούμε;

ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ. Μετρημένοι στα δάχτυλα. Αυτά τα δάχτυλα που δεν είναι χειροκροτητές ανθρώπων μικροπρεπών και ανίκανων να διαχειριστούν τα κοινά, δηλαδή όλους εμάς, τους οποίους –λόγω της προς αυτούς συμπεριφοράς μας- θεωρούν υποτελείς τους.

ΕΤΣΙ, με το θάρρος της γνώμης του, βγαίνει μπροστά, δημόσια, και γίνεται εκφραστής όλων εκείνων οι οποίοι δεν έχουν το θάρρος και τη λεβεντιά να φωνάξουν πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», αλλά χειροκροτούν κατά την πάγια ταχτική τους οτιδήποτε τους «σερβίρουν» οι εκάστοτε «αφέντες» τους, σφραγίζοντας έτσι την υποτέλειά τους προς αυτούς.

ΚΑΝΕΙΣ δεν αμφιβάλλει πως το όνομα του Μάρκου Βαμβακάρη, παρά τα όσα αρνητικά μπορεί να του καταλογίσει κάποιος, συζητείται σήμερα περισσότερο από ποτέ και έχει γίνει σχεδόν συνώνυμο με το ρεμπέτικο και τη λαϊκή μας μουσική, με την «Φραγκοσυριανή» να κυριαρχεί σε μουσική και ακούσματα.

 ΟΠΩΣ, επίσης, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ο γενέθλιος δήμος του, αυτός της Άνω Σύρου, τον έχει τιμήσει στήνοντας προτομή του, δίνοντας το όνομά του σε πλατεία και οδό, λειτουργώντας παράλληλα και μουσείο με ατομικά του είδη και είδη τα οποία αποκλειστικά και μόνο αφορούν τον συριανό ρεμπέτη.

ΜΕΧΡΙ εδώ κανείς δεν είχε προβάλλει ενστάσεις και όλοι θεωρούσαν λογικό να τιμηθεί ένας άνθρωπος που το όνομά του σήμερα ακούγεται πέραν των ελληνικών συνόρων και η «Φραγκοσυριανή» του χορεύεται σε δρόμους, παραλίες και πλατείες ευρωπαϊκών  (και όχι μόνο) πόλεων.

ΟΤΑΝ όμως η Σύρος (και ιδιαίτερα η Ερμούπολη) έχει στο ενεργητικό της τόσους αξιόλογους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, με παγκόσμια ακτινοβολία, και απλά και μόνο τους έχει τιμήσει με την ονοματοδοσία ενός δρόμου ή το στήσιμο μιας προτομής, η επέκταση των τιμών στον Μάρκο Βαμβακάρη, μπορεί να θεωρηθεί αναμφίβολα ως πρόκληση.

ΦΥΣΙΚΑ υπάρχει και η άλλη άποψη. Εκείνων οι οποίοι θεωρούν πως το όνομα του Μάρκου Βαμβακάρη πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς της Σύρου, προκειμένου το νησί να ωφεληθεί πολύπλευρα, εκμεταλλευόμενο ακόμη και τουριστικά αυτό το όνομα, αφού δεν θα είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι θα θελήσουν να επισκεφτούν τη γενέτειρά του και το μαυσωλείο στο οποίο θα έχει εναποτεθεί μέρος των οστών του.

ΜΑΛΙΣΤΑ, φτάνουν στο σημείο να θεωρούν τον Μάρκο Βαμβακάρη ισάξιο (ή και καλύτερο) ενός Μίκη Θεοδωράκη ή Σταύρου Ξαρχάκου!

ΟΛΑ αυτά, όσο παράξενα ή ακραία κι αν φαίνονται σε κάποιους, είναι μια πραγματικότητα και σαν πραγματικότητα θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, όχι με απώτερο σκοπό να μειώσουν την όποια αξία (μικρή ή μεγάλη) του Μάρκου, αλλά για να αποδοθούν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», σε πραγματική αξία απόδοσης, ώστε να μην υπάρξει τέτοια ανισορροπία που θα προκαλεί ενστάσεις όπως αυτή του Δημήτρη Παπαγούνα.