Στον αγύριστο…

Στον αγύριστο… Σύρος - Σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

Σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

 
ΠΩΣ περνάει ο χρόνος, γαμώτο! Νερό. Άμμος που γλιστράει μέσα από τα δάχτυλα. Πότε ήτανε που είπαμε στο 2016 «Στα κομμάτια, στο ανάθεμα. Μας έκαψες που να καείς σαν το κεράκι της Λαμπρής. Δεν ήσουνα χρόνος εσύ, κακόχρονος ήσουνα. Στον αγύριστο»
 
ΤΟΥ κλείσαμε την πόρτα, του είπαμε «στου διαόλου τη μάνα» και υποδεχτήκαμε το 2017 μετά βαΐων και κλάδων. «Νέος χρόνος ήλθε τώρα, ας γιορτάσουμε παιδιά». Το ζητούμενο ήτανε «με τι θα γιορτάζαμε το νέο χρόνο;» Με το δώρο της σύνταξης που δεν μας δώσανε; Με το δώρο των υπαλλήλων του δημοσίου που δεν μας δώσανε ή με τη σύνταξη και το μισθό του Ιανουαρίου, που μας τον δώσανε στις 20 Δεκέμβρη και στο τέλος του μήνα δεν υπήρχε ούτε ένα ευρώ να πάρουμε το φραντζολάκι το ψωμί για την Πρωτοχρονιά;
 
ΔΕ φτάνει δηλαδή που μας δουλεύουνε ψιλό γαζί, κι εμείς τα χάπατα ανοίγουμε το στόμα και καταπίνουμε την καραμέλα, σκέτη πίκρα, μαζί με το χρυσόχαρτο, αλλά αρχίσαμε να δουλευόμαστε και μόνοι μας!
 
 ΝΑ διαβούμε, λέγαμε, το 2017 και τι στον κόσμο. Το διαβήκαμε. Και τι ήτανε στο φινάλε; Ήτανε ένα 2016 στο πιο νεανικό, στο πιο φρέσκο, να το συμπαθήσουμε το σκασμένο, έστω και τον πρώτο μήνα, τον Γενάρη, που όλες οι γάτες βρίσκονται στα κεραμίδια για τους γνωστούς λόγους της διαιώνισης του είδους τους.
 
ΚΑΙ τι καταλάβαμε, λοιπόν που το διαβήκαμε, γιοχανί… γιοχανά… Περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλωσόπουλα. Πέρασε ο Γενάρης, πέρασε ο Φλεβάρης, περάσανε και οι δώδεκα μήνες, ο ένας χειρότερος από τον άλλο. Από τον Αύγουστο, που είναι και παχιές οι μύγες, αρχίσαμε να μουρμουράμε και με το 2017 «Να του δίνει μια ώρα αρχύτερα, γιατί μας πήγε από το κακό στο χειρότερο».
 
ΛΕΣ και τσαντίστηκε εκείνο και βάλθηκε να μας ρημάξει. Να μνημόνια, να πλημμύρες, να σεισμοί λιμοί, λοιμοί και καταποντισμοί, να ένα Νεώριο κλειστό και μια αγορά μαραζωμένη με μοναδικούς πελάτες τους ελεγκτές του ΙΚΑ, της εφορίας, του ΣΔΟΕ και όλων των ευαγών ελεγκτικών υπηρεσιών. «Πρώτη φορά Αριστερά». Ε, και; Πρώτη φορά και το 2017. Μπας είδαμε χαΐρι και από τους δύο;
 
ΕΦΥΓΕ  και το 2017, που το σπρώχναμε στην έξοδο από τον Αύγουστο. Άντε πάλι το ίδιο βιολί. «Να φύγει… να φύγει… στον αγύριστο… Να έλθει το 2018 μπας και δούμε θεού πρόσωπο. Άλλη έννοια δεν είχε ο Θεός από το να περιμένει το 2018 για να μας δείξει το πρόσωπό Του. Λες και δεν το ξέρει ότι θα γεννηθεί τώρα «εν Βηθλεέμ τη πόλει» και μετά από τρεις μήνες θα τον σταυρώσουμε και θα καμωνόμαστε τους τεθλιμμένους συγγενείς «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»
 
ΔΗΛΑΔΗ κάτι σαν τη γέννηση και τη σταύρωση ο χρόνος που φεύγει και ο χρόνος που έρχεται. «Έλα να γεννηθείς για να σε σταυρώσουμε, διότι χωρίς γέννηση πώς θα γίνει η σταύρωση;»
 
ΗΡΘΕ  πάλι ο νέος χρόνος «Ας γιορτάσουμε, παιδιά». Ποια παιδιά; Τα παιδιά σήμερα δεν γιορτάζουνε όπως γιορτάζανε οι παππούδες τους, ας πούμε. Σήμερα είναι κολλημένα πάνω σε ένα τάμπλετ ή ένα κινητό και περιμένουνε να τους στείλει μήνυμα με e-mail ο Άη Βασίλης. Κάθισε κάτω και αυτός και έκανε σεμινάριο στη νέα τεχνολογία. Άδειασε ο σάκος με τα γράμματα που του στέλνανε τα παιδιά και γέμισε το e-mail του με μηνύματα. Τρελάθηκε ο γέρος. Πού να προλάβει να τα διαβάσει όλα;
 
ΕΥΤΥΧΩΣ που έχει κάποιους συμβουλάτορες, εκπαιδευμένους στα σημερινά δεδομένα, που τον καθοδηγούνε. «Βασίλη, στείλε ένα μαζικό μήνυμα στα e-mail και καθάρισες. Να, έτσι. Γράφεις ας πούμε «Αγαπητό μου παιδί, είμαι ο Άη Βασίλης από την Καισαρεία, συ σ’ αρχό… συ σ’ αρχό… συ σ’ αρχόντισσα κυρία… Υγείαν έχω το αυτό επιθυμώ… κλπ  κλπ, πατάς το “αποστολή” και καθάρισες» «Τόσο απλά;» «Τόσο απλά» «Δηλαδή, τα παιδιά πιστεύουνε ακόμα και σήμερα ότι υπάρχει Άη Βασίλης;» «Γιατί να μην το πιστεύουνε; Εδώ οι μεγάλοι πιστεύουνε ότι ο νέος χρόνος θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο»
 
ΕΤΣΙ έχουνε τα πράγματα. Όλοι πιστεύουνε σε κάτι που ποτέ δεν έρχεται. Γιατί, στο Θεό σας δηλαδή, αν ερχότανε, ποιος ο λόγος μετά της αναμονής και της ελπίδας για κάτι καλύτερο;