Οι ώρες

Οι ώρες - Σύρος - σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

 
Άλλαξε η ώρα. Τα ρολόγια μια ώρα πίσω. Το πρωί μαύρα χαράματα, το απόγευμα μαύρη δύση, η μέρα μικραίνει και συρρικνώνεται σαν ξερός καρπός, ακολουθώντας την έλευση του χειμώνα που έτσι κι αλλιώς είναι άχαρος και μουντός.
 
Κι όμως, ο χειμώνας έχει κι αυτός τις χαρές του. Βόλτες σε ορεινά μονοπάτια κάτω από τον συννεφιασμένο αλλά φωτεινό ουρανό μια Κυριακή απόγευμα, χουχούλιασμα στο σπίτι ή σε κανέναν φίλο ή σε κάποια ταβερνούλα με τζάκι και ψητά παϊδάκια στα κάρβουνα. Εκδρομές στα υπέροχα βουνά της Ελλάδας, περπάτημα μέσα σε αγκαλιές από πλατάνια και προτοκαλοκίτρινα φυλλώματα.
 
Αυτή η δημιουργική μελαγχολία και ο ρομαντισμός που σου προκαλεί η αλλαγή της φύσης, η νοσταλγία παλιών καιρών όπου είμασταν πιο κοντά της ,ό που κι εμείς είμασταν αλλιώς, μια εσωστρέφεια  που σε κάνει να κάτσεις και να γράψεις μια ιστορία, να μαζευτείς σε σπίτια φίλων με ένα ποτηράκι κρασί μακριά από τους θορύβους και την ένταση του καλοκαιριού, να σε αγκαλιάζει μια ησυχία που σου επιτρέπει να ακούς άλλους θορύβους που δεν είναι θόρυβοι αλλά ήχοι συσσωρευμένοι μέσα σου.
 
Και περνούν οι ώρες. Πότε πότε νιώθεις μια κούραση, μιαν υπνηλία και βαρεμάρα, ένα ενοχλητικό κενό. Και ψάχνεις πώς να το γεμίσεις. Ψάχνεις πώς να σπρώξεις τις ώρες να φύγουν ή πώς να τις ξεχειλώσεις για να μεγαλώσει ο χρόνος της μικρής σου ζωής.
 
Όμως, τι έγινε άραγε αυτή η μία ώρα που κόβεται το χειμώνα; Πού πάει αυτή η ώρα; Και γιατί πρέπει να φύγει; Γιατί πρέπει να σκοτεινιάζει στις πέντε το απόγευμα και να φέγγει στις 7 το πρωί; Σε τι ωφελεί αυτό; Για εξοικονόμηση ενέργειας έλεγαν όταν καθιερώθηκε αυτό το παράξενο έθιμο. Ποια εξοικονόμηση; Είναι παράλογο και ανόητο.
 
Ο χρόνος είναι περισσότερο μέσα μας, εμείς τον κατασκευάζουμε, τον συρρικνώνουμε, τον ξεχειλωνουμε, τον μικραίνουμε και τον μεγαλώνουμε…
 
Αυτά λοιπόν είδε η ΕΕ, πέραν του ότι οι πολίτες της γκρινιάζουν ότι κοιμούνται λιγότερες ώρες και ξυπνάνε από τα άγρια χαράματα για τη δουλειά, και λέει να καταργήσει αυτό τον ανόητο θεσμό. Μακάρι. Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος κάνει τη δουλειά του κι εμείς τη δικιά μας.